یک گروه روانشناسی در حوزهی رخدادهای ماوراءالطبیعی در شهر نیویورک مأمور میشوند که به قلعهای در کشور ولز بروند و یک شب را در آنجا سر کنند. قصد این است که حوادثی که ممکن است در آن محل برایشان اتفاق بیفتد را ثبت کنند. همین. با مطالعهی همین پلات میتوانیم از تماشای فیلم منصرف شویم و اگر به سینمای ژانر وحشت علاقه داریم از خیل آثاری که در این ژانر ساخته شدهاند چیزی را برای تماشا انتخاب کنیم.
از همان ابتدا چیزی به اسم میزانسن را در قابهای ضعیف کارگردان مشاهده نمیکنید. فاجعهبارتر از آن بازیگران این فیلم هستند؛ گویی حتی یک تمرین بیان ساده برای رعایت اکسانگذاری در ادای دیالوگهای خود نکردهاند. سوال اینجاست که اصلاً فیلمنامهای وجود داشته؟ دکوپاژی طراحی شده؟ یا فقط برای چند ساعت عدهای دور هم جمع شدهاند تا این فاجعهی تصویری را گردآوری کنند؟
وقتی در مورد یک اثر ضعیف صحبت میکنیم، کادری از تعریف ژانری که آن اثر در ذیل آن عرضه شده را در ذهن متصور میشویم و بهسبب نقاط ضعفی که آن اثر در پرداخت منطق روایی، قاببندی، شخصیتپردازی و …، دارد به آن میپردازیم. اما این فاجعه نه کادری از ژانر وحشت را برای خود ترسیم کرده و نه چیز دیگری دارد که بخواهیم بر اساس آن بگوییم ضعیف است. حتی قواعد خود ژانر را هم زیر پا گذاشته و قصد داشته با کمترین هزینهی ممکن و بدون چروک شدن خط اتوی لباس بازیگران به سرانجام برسد.
شاید مرور چند صحنهی مضحک از فیلم بد نباشد؛ ارواح خبیثی که این قلعه را تسخیر کردهاند توانایی این را دارند که با وسیلههایی که در دست دارند، از جمله تبر، افراد را به قتل برسانند. این کار را هم بدون خونریزی انجام میدهند. یا شخصیتها در یک لرزش و ریخته شدن وسایل روی آنها مانند افرادی میمانند که روی زمین دراز کشیدهاند و چند وسیله را آرام روی آنها قرار دادهاند تا آرامششان بر هم نریزد. اینکه کارگردان چرا خود را به زحمت انداخته و این اثر را ساخته، چیزیست که باید از خود او پرسید. فضای داخلی و تکراری کار که همهی اتفاقات این قلعهی بزرگ فقط در یک راهرو رخ میدهند هم نکتهی دیگریست و باتوجهبه آن به این یقین میرسیم که دوربین یک سری آمدوشد بازیگران را ضبط کرده و مسلماً تدوینگری هم بعد از تولید در این کار دخیل نبوده است.
این فیلم نه نقطهی شروعی دارد، نه نقطهی عطفی و در نهایت نه داستان و گرهای که بخواهد آن را گرهگشایی کند. باید گفت که واژهی ضعیف برای این اثر شاید خیلی ثقیل باشد و بهتر آن است که از همان اصطلاح ضایعات تصویری استفاده کنیم. مخاطبان ژانر وحشت مطمئناً انتخابهای بهمراتب بهتر و قابل تأملتری برای لذت بردن از ژانر موردعلاقهشان خواهند داشت.