حسرت‌هایی که نباید داشت

فیلمی ساده و خوش‌ساخت. فیلمی که در ابتدا با خواندن موضوع و خلاصه‌ی آن به‌یاد عشق‌های نوجوانی و داستان‌های تکراری می‌افتی. اما این داستان، یک داستان تکراری نیست.
در ابتدای فیلم وقتی دختر نوجوان پیانوزن (لی) به دهان و سر و صورت دختر زیبا و نوجوان خواننده گروه (آستر) می‌نگرد، باتوجه‌به مسیر طی شده‌ی این سالها در سینما می‌توانی متوجه عشقِ لی به آستر شوی و یا لااقل مشکوک شوی.
اما داستان جلوتر که می‌رود، متوجه می‌شویم که لی خودش هم حتی متوجه این موضوع نیست. او دختر نوجوانِ ۱۷ساله‌ایست که به جز خواندن کتاب و امتحان دادن به‌جای دوستان دیگرش به‌ازای مبلغ پول برای اداره زندگی خودش و پدر، کار دیگری نمی‌کند و چیزی نمی‌داند. او هرگز از اینجا خارج نشده و نمی‌داند دنیا شکل‌های دیگر هم می‌تواند داشته باشد.
اما او کم‌کم به‌واسطه‌ی کمک به پسری ( پال) که البته او هم عاشق آستر است در ازای دریافت پول، مجبور می‌شود با آستر آشنا شود. با نوشتن نامه‌های عاشقانه همه چیز آغاز می‌شود و رفته‌رفته لی با آستر بیشتر آشنا شده و بیشتر به او احساسی غریب دست می‌دهد. حسی را که نمی‌داند چیست، از کجا نشأت می‌گیرد و چرا هست.
کشمکش میان این سه تن آنقدر ساده و روان است که گاهی حتی دیدنِ فیلم را ملال‌آور می‌کند. اما با کمی صبر، داستان حرف‌ِ بیشتری برای گفتن خواهد داشت. داستان از عشقی سخن می‌گوید که نه رسیدن بلکه پیموندنِ راه است. شناخت است. یادگیری‌ست. خودِ زندگی‌ست. راهِ پیموده شده است که عشق است.

من اما آن را تعمیمی بیشتر می‌دهم؛ این داستان در واقع، داستان انسان‌هایی است که در این شلوغی و ازدحامِ افکارِ متفاوت، زندگی می‌کنند بدون اینکه بدانند خودشان چه هستند و چه می‌خواهند. هر کدام تنها، مقلد و تقلیدکننده‌ی افکار پیرامون خود هستند و برای شناختن خودشان هم وقتی ندارند.
این داستان، داستان همه‌ی ماست که ندانسته پا در مسیری گذاشتیم که هرگز وقت آن برایمان پیش نیامد که بیندیشیم چرا؟ هرگز کسی به ما نگفت در دنیا خبری‌نیست، کمی تأمل کن، کمی به خودت فکر کن، سپس قدم بردار.
این داستان، داستانِ همه‌ی ماست که به سرعت بچگی‌مان را از سرگذراندیم بدون اینکه بدانیم چه از سرمان گذشته، و چه بر سرمان گذشته. و بزرگ شدیم بدون اینکه بدانیم بزرگ شدن یعنی چه.
این داستان شاید تنها یک داستانِ ساده از عشق نباشد، شاید داستان همه‌ی ماست که کسی کنارمان نبود تا به ما بگوید داستانِ زندگی و نه حتی فقط عشق، هرگز آن نبوده که ما می‌اندیشیدیم.