رهایی از بند سرمایه‌داری به‌سبک آقای مورنو

فیلم «متخلفان» روایتی ساده و در عین حال گیرا از دو کاراکتر است که در زندان زندگی شهری گرفتار شده‌اند و به‌یک‌باره سر به عصیان می‌گذارند. «موران» و «رومان» هر دو کارمند بانکی در پایتخت آرژانتین هستند. روایت آقای مورنو یک افتتاحیه و ۲ بخش دارد. در افتتاحیه موران کاراکتر مرکزی قاب است که دوربین تا رسیدن به بانک همراه او می‌شود. آقای مورنو در این همراهی ابتدا از یک تیلت به بالا استفاده می‌کند تا به بالای یک ساختمان برسد و سپس با تک‌شات‌هایی از ساختمان‌های شهری دوباره با تیلتی از بالا به پائین مروان را میان انبوهی از مردمان شهر تصویر می‌کند و تا بانک همراه او می‌شود. در این افتتاحیه آنچه بیش از هر چیزی چشم را درگیر می‌کند قاب دوربینی‌ست که میزانسن آن خود شهر است و کارگردان سعی دارد از طریق آن زندگی فشرده‌ی شهری را تصویر کند. موران به بانک می‌رسد و به‌همراه یکی از همکاران به گاو‌صندوق اصلی بانک می‌رود. در آنجا نگاه‌های مشکوک موران به پول‌ها مخاطب را درگیر خود می‌کند. پس از چند صحنه که به دیالوگ‌هایی کاملاً روزمره ختم می‌شوند درک درستی از محیط و کاراکترها به مخاطب ارا‌ئه می‌شود. مروان نقشه‌ی خود را عملی می‌کند و به‌سرعت از بانک خارج می‌شود. مخاطب در این چند و چون با خود می‌گوید که کارگردان چگونه قرار است این کار را دچار منطق کند. اما پس از ملاقات موران و رومان همه‌چیز روی خط مستقیمی که کارگردان در نظر دارد پیش می‌رود.

آقای مورتو از همان ملاقات رستوران بین موران و رومان و نمای رفله‌ی آینه به مخاطب دلیل دیگری را می‌دهد که چرا این دو نام‌های‌اشان این‌قدر شبیه است و در جابه‌جایی حروف است که دچار تغییر کاراکتر می‌شویم. موران به مخاطب و رومان ثابت می‌کند که چرا دست به این کار زده و از همین طریق پرسشی وجودی را در برابر رومان قرار می دهد. او نمی‌خواهد زیر بار فشاری که سرمایه‌داری بر او وارد کرده کمر خم کند و فقط به‌اندازه‌ی نیاز خود و رومان از گاوصندوق پول برداشته است. آقای مورنو در روایت خود سعی دارد از دردی بگوید که بسیاری از آن فراری هستند و در کاری خرق عادت کاراکترهای خود را به عصیان علیه این نظم خردکننده بفرستد. موران و رومان رنج ۴ ساله را به دوش می‌کشند تا مجبور نباشند طی ۳۰ سال همین مقدار پول را به‌صورت ذره‌ذره کسب کنند. شاید روایت آقای مورنو کمی پا را فراتر از آن چیزی که می‌بینیم بگذارد و به‌نوعی در دنیایی انتزاعی این رخدادها تصویر شوند، اما حداقل مخاطب را کمی وادار به تفکر در باب سوء‌استفاده از کالای تن در برابر پول می‌کند. مورنو در اثر خود سعی دارد این دو کاراکتر را به سفری چهار ساله در مقابله با فشاری که دیگر نمی‌خواهند تحمل کنند ببرد.

به همگامی نام‌های اصلی در این فیلم توجه کنید؛ موران، رومان، مورنا، رامون و نورما. گویی نورما در این بین همان حقیقت گمشده‌ی این دو نفر است که در رابطه‌های کوتاه‌مدت و عاشقانه این دو را به سفری در بهشت رهنمون می‌کند. تقابل طبیعت بکر و فضای خشک شهری همان تقابل روح اسیر و آزاد است که آقای مورنو مخاطب را وادار می‌کند برای لحظاتی پیرامون خود را بنگرد. شاید این اثر در میان خیل فشارهای روزمره مخاطب را کمی وادار به تأمل کند. روایت ساده‌ی آقای مورنو به‌اندازه‌ی جابه‌جایی حروف این نام‌ها ساده است و به‌اندازه‌ی همان شخصیت‌ها پیچیده. کاراکترهای اصلی روایت آقای مورنو به‌دنبال آزادی هستند و این آزادی به‌سادگی از طریق متن کتابی که موران آن را مطالعه می‌کند، صفحه‌ای که بین او و رومان و نورما دست‌به‌دست می‌شود و در نهایت موسیقی متنی که با جز آغاز می‌شود و با بلوز-راک پایان می‌یابد به مخاطب منتقل می‌شود.