گاهی حلاوت یک روایت به انتخاب درست بازیگران است

در باب روایت‌های گزارشی که از درون رخدادهای واقعی می‌آیند بسیار گفته‌ایم. این بسیار گفتن‌ها را در باب آثاری در سینمای هالیوود مرور کرده‌ایم که اکثر آن‌ها فقط‌و‌فقط قصد دارند همچون یک شبکه‌‌ی خبری رخدادی را مرور کنند و به انتها برسانند. اما در این میان پیدا می‌شوند آثاری که با انتخاب درست بازیگران اصلی آنچه را که مخاطب سینمای سرگرمی طلب می‌کند ارائه دهند. خانم «مگی بتس» را حتماً با اثر «دوره‌ی کارآموزی» می‌شناسید. او در این فیلم به درونیات دختری جوان پرداخته بود که در تمرینی برای عزلت‌نشینی در یک صومعه دچار نوعی آشفتگی جنسی می‌شود. حال خانم بتس در دومین اثر بلند خود به‌سراغ یکی از پرونده‌های دهه‌ی ۱۹۹۰ رفته است که طی آن فردی که صاحب کسب‌و‌کار کوچکی است در برابر یک میلیاردر در دادگاه قرار می‌گیرد.

این روایت به‌گفته‌ی خانم بتس نیمی در واقعیت ریشه دارد و نیمی دیگر به‌سبب جذاب شدن داستان در خیال به‌سر می‌برد. بگذارید پیرنگ فیلم را کمی با هم مرور کنیم. مرد سالخورده‌ای با نام «جری او کیف» صاحب چند موسسه‌ی کفن‌و‌دفن است که از طریق همین کسب‌و‌کار قرار است خانواده‌ی شلغ خود را پس از مرگ‌اش وادار به ادامه‌ی این شغل کند. خانم بتس در ابتدا به‌سراغ «او کیف» نمی‌رود و مستقیماً روایت را با کاراکتر مکمل او، «ویلی گری»، آغاز می‌کند. ویلی وکیلی کارکشته در امور قراردادهاست که بیشتر موکلین‌اش از میان جامعه‌ی سیاه‌پوستان هستند. این دو از طریق یک دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی حقوق به یکدیگر وصل می‌شوند و گری با بی‌میلی قبول می‌کند شکایت و غرامت حاصل از آن را علیه یک موسسه‌ی بزرگ ارائه دهد. بازی درست از زمانی آغاز می‌شود که دادگاه کار خود را شروع می‌کند.

آنچه در این دادگاه می‌گذرد همان کلیشه‌های سینوسی درام‌های دادگاهی است و تقریباً تافته‌ای جدابافته از آثار مشابه نیست. اما از میان این آثار چند درصد آن‌ها اکنون در ذهن شما با شیرینی مرور می‌شوند؟ به‌طور حتم می‌توانم بگویم آثاری که در آن‌ها بازیگران خوش درخشیده‌اند. درام‌های دادگاهی درخشان مانند «۱۲ مرد خشمگین» یا «واکاوی یک سقوط» را به کناری بگذارید و فقط‌و‌فقط در سینمای سرگرمی به‌دنبال این آثار باشید. از دنزل واشنگتن تا ون دیزل و حتی «ساشا بارون کوهن» بخشی از این بازیگران بوده‌اند که توانسته‌اند مخاطب را در این‌گونه درام‌ها همراه خود کنند. در این فیلم نیز شاهد درخشش زوج بازیگری «تامی لی جونز» و «جیمی فاکس» هستیم.

روایت به‌شدت کلیشه‌ای است و تقریباً هر مخاطبی از همان ابتدای دادگاه نتیجه را می‌داند. این را به‌حساب ذکاوت خانم بتس بگذارید که با انتخاب درست بازیگران خود مخاطب را پای یک قصه‌ی کاملاً تکراری می‌نشاند و در هیمن حین باعث فوران هیجان در او نیز می‌شود. جیمی فاکس پس از یک دوره افول در دوران بازیگری خود بالاخره در سال ۲۰۲۳ دست به انتخاب‌های قابل احترامی زده و باعث شده مخاطب سینمای سرگرمی به او امیدوارتر از قبل باشد. از سوی دیگر تامی لی جونز نیز در نقش «او کیف» مخاطب را در برابر پیرمردی خسته قرار می‌دهد که دیگر حتی با هیجان‌انگیزترین رخدادها نیز هیجان‌زده نمی‌شود. فیلم جدید خانم بتس همراهی این زوج بازیگری را در خود دارد و شاید تنها نقطه‌قوت آن درخشش این دو بازیگر است. شاید باید از کارگردانی چون بتس انتظار بالاتری داشت که بتواند این شم خوب شخصیت‌پردازی را در روایتی گیرا در برابر مخاطب قرار دهد. باید منتظر بود و دید که خانم بتس در ادامه‌‌ی مسیر کارگردانی خود باز هم متکی به همین انتخاب‌های درست خود خواهد بود یا سعی خواهد کرد مخاطب را در کنار کاراکترها اسیر روایت‌های تودرتو و قابل اعتنا هم کند.