«چیس» و «پم» دو دوست نوجواناند که در روز اول دبیرستانشان توسط سه دختر نوجوان دیگر مورد زورگویی قرار میگیرند اما معلم جدید مدرسه، آنها را از دست این دختران نجات میدهد و از آنها میخواهد در برنامهی انتخابی گروه تشویقکنندگان مسابقات فوتبال که قرار است شب در سالن مدرسه انجام شود شرکت کنند. در ادامه، برگزیده شدن چیس و آن سه دختر در گروه تشویقکننده باعث میشود آنها به هم نزدیکتر بشوند و کمی بعد مشخص شود که این دختران خونآشام هستند و میخواهند چیس را نیز خونآشام کنند.
یکی از سادهترین سوژههایی که میتوان از آن استفاده کرد تا داستانی ترسناک ساخت سوژهی خونآشامهاست چرا که پایهی اصلی داستان آن و قوانینی که قرار است این موجودات انساننما داشته باشند از قبل مشخص شده است. اما استفاده از همین سوژه نیز نیاز به خلاقیت و حداقل امکانات کافی برای ساخت یک فیلم دارد که ما در فیلم «خونآشام نوجوان» هیچکدام از این دو المان را نمیبینیم. درواقع داستان آنقدر احمقانه و پر از حفرههای داستانیست که شاید اصلاً نباید نام آن را فیلم نامید. حفرههای داستانیای که از طرحی بیاساس حرف میزند و زمانی که طرح یک داستان از همان ابتدا دارای ایراد باشد از جزئیات آن هم نباید توقعی برای خوب بودن داشت. آمدن سه دختر نوجوان خونآشام به مدرسهای بزرگ آن هم به قصد بزرگتر کردن دایرهی گروه خود تنها با خونآشام کردن دو دختر دیگر همراه است و آنها هرگز تلاش نمیکنند افراد بیشتری را به گروه خود وارد کنند! از سوی دیگر ورود چیس هم به گروه خونآشامان کاملاً احمقانه است چراکه او بدون دلیل خاصی و کاملاً ساده خود را در اختیار این گروه قرار میدهد تا خونآشام شود و سپس از میانهی داستان ناگهان حس میکند که نباید این کار را میکرده است!
فیلم «خونآشام نوجوان» همانطور که از ناماش برمیآید قرار است برای مخاطب نوجوان باشد. از این روست که سعی شده است در هیچ سکانسی خونی به وضوح دیده نشود و البته درکل در سکانسهای آن نیز اتفاق وحشتناکی رخ ندهد. اما آیا میتوان تنها به واسطهی نوجوان بودن مخاطبان از ایجاد حداقل سکانسهای هیجانانگیز در باب خونآشامی شخصیتها جلوگیری کرد؟ فیلم «خونآشامها در برابر برانکس» محصول ۲۰۲۰ هم فیلمی مناسب مخاطب نوجوان بود که هم دارای سکانسهای مهیج و اتفاقات ماجراجویانه بود و هم موسیقی آن توانسته بود تعلیق لازم را برای سکانسهای ترسناک آن را ایجاد کند. اما فیلم «خونآشام نوجوان» نهتنها هیچ ماجراجوییای در دورن خود ندارد بلکه موسیقیهای اضافیِ شنیده شده در آن نیز میتواند به راحتی اعصاب مخاطب را خراب کند چراکه کاملاً بیمعنی به داستان وارد شدهاند و فیلم را از آنچه که هست نیز بدتر کردهاند.
یکی دیگر از مهمترین ایرادات این فیلم را باید در ژانری که به آن نسبت داده شده است دانست. قرار است این فیلم در ژانر کمدی باشد اما حتی یک سکانس هم در آن دیده نمیشود که بتواند مخاطب را به خنده بیندازد اگرچه اتفاقات بیمعنی و روند بیسروته داستان میتواند مخاطب خود را وادار به خنده کند.