یک اثر جنایی عبث

تباه‌شده را اثری جنایی-اکشن باید دانست که فاقد هرگونه جذابیت است؛ نه جذبه‌های دیداری و نه کشش‌های روائی. در روایت و داستان نیز ابتر و ناقص است. بازی متوسط رو به پایین بازیگران که گویی در برخی سکانس‌ها حتی از پس خرج احساسات در کار خویش نیز برنیامده‌اند و طوطی‌وار دیالوگ‌هایی را ردوبدل کردند نیز از دیگر اشکالات فیلم است. موسیقی که همچنان الکن است از خلق و ارائه‌ی هیجانات به مخاطبین باز می‌ماند.

این فیلم را نمی‌توان در حد سینمایی برشمرد و شاید بتوان برای پخش از رسانه‌ی ملی در بعدازظهر آدینه‌ای مناسب دانست و بس؛ به‌قدری در پرداخت ضعیف بود که حتی اگر بازیگر هم تمایل به صرف انرژی برای این اثر می‌داشت، باز هم نمی‌توانست از پس‌اش بربیاید و نگاه بینندگان را به‌سمت خویش بکشاند.

تبهکاری که پس از ۱۵ سال دوباره به زندگی اجتماعی برگشته و به‌کار پیشین گمارده می‌شود؛ علیرغم میل باطنی‌اش و امتناع از ارتکاب عمل درخواست‌شده، باز هم با دیگران همکاری کرده و اتفاقاتی را رقم می‌زند.
باند مافیایی موادمخدر روسی که از آن به سهمگینی یاد شده‌بود، در این فیلم سهمگین نبود و حتی خالی از هرگونه رعب و وحشت هم بود؛ مهاجمانی بی‌روح و سرد.

داستانی که قرار بود هیجان‌انگیز باشد اما بار کسالت‌اش آنقدر بر هیجان مرده‌اش مستولی شده‌بود که بیننده را خسته می‌کرد. کاستی‌ها و ایرادهای اثر در خلق داستان بسیار زننده بود. با این تفاسیر به‌هیچ عنوان توصیه نمی‌شود یک ساعت و نیم از وقت خود را صرف این فیلم خالی از هیجان و داستان تبهکاری کنیم.