مردی در تاریکی و با با فندکی روشن رو به در ایستاده است؛ پشت به دوربین. محکم به در آهنی میکوبد و فریاد میزند که در را باز کن. دوربین با یک برش به پشتِ در آمده و به آرامی در حالی که صدای مرد کم میشود از در فاصله میگیرد. برش. کارآگاه «ادوارد ساتن» در خانهاش به تنهایی نشسته است و منتظر همسرش است که به خانه بازگردد. تلویزیون درحال پخش کردن خبر گم شدن یک دختر جوان است. کارآگاه نگران میشود، چرا که شب شده است و همسرش هنوز به خانه بازنگشته است. او صداهای عجیبی میشنود. این صداها از زیرزمین خانه میآیند. او با فندکی در دست به زیرزمین میرود، اما چیزی پیدا نمیکند. ساتن سالها کارآگاه پلیس بوده و حالا حس میکند چیزی درست نیست.
فیلم «پرونده ساتن» از هشتاد دقیقهی خود تقریباً یک ساعت آن را در زیرزمین و در تاریکی میگذراند. دیالوگها محدود هستند و البته بیشتر از سوی کارآگاه صورت میگیرند. او با تلفن با همسرش و همکارش و ادارهی پلیس در چندین مرحله صحبت میکند و دیگر هیچ. بیشتر مکالمات او با خودش است و هنگامی که در زیرزمین دنبال صدا میگردد؛ آن هم با شخصی که نمیداند کیست. همین نوع فیلم، کار را برای کارگردان سخت خواهد کرد چرا که باید فیلم را به گونهای مدیریت کند که بیننده خسته نشود و حس بیهودگی نکند. این عمل توسط موسیقی و حرکت دوربین به خوبی انجام شده است. موسیقی خوب فیلم تعلیق را ایجاد کرده و ترس را به مخاطب وارد میکند. سکانسهایی که کارآگاه بهدنبال سایهها میدود و یا مورد حملهی کسی قرار میگیرد، با موسیقیست که معنا پیدا میکنند. اتفاقات ساده بهراحتی با موسیقی ترسناک میشوند و دستی که از پشت سر و ناگهانی روی بازوی کارآگاه قرار میگیرد یا دستی که از دیوار بیرون میزند، همهوهمه با موسیقی ترسشان چندبرابر میشود.
داستان فیلم «پرونده ساتن» در عین سادگی و کلیشه بودن، پتانسیل یک فیلم خوب شدن را دارد. در بیست دقیقهی پایانی گره داستان باز میشود و مشکل فیلم نیز میتواند در همین دقایق پایانی باشد. بعد از پایان فیلم سوال بیننده این خواهد بود که این قتل چگونه رخ داده است؟ شاید اگر بیننده بتواند از دو دریچه پایانبندی فیلم را نگاه کند، احتمالاً به نتیجهی مطلوب خود و پاسخ به سوال مطرح شده خواهد رسید. در نهایت میتوان گفت اگر به دنبال فیلمی هستید که شما را دچار دلهره کند و دلیل خوبی هم برای ترس شما داشته باشد، میتوانید این فیلم را ببینید. در این فیلم نه کارگردان تازهکار آن توقعی بیش از فیلم خود دارد و نه بیننده. در واقع این فیلم را میتوان در دستهی فیلمهای متوسط دانست. شاید هم میتوانست یک فیلم کوتاه خوب در ژانر وحشت باشد.