بازیگران، درد پیدا و پنهان فیلم دوم

در مرور فیلم «هومونکلوس» از تاکاشی شیمیزو و سابقه‌ی درخشان او در سینمای دلهره گفتیم. شیمیزو امضایی پاک‌نشدنی در سینمای دلهره‌ی جهان دارد و نمی‌توان نام او را از تاریخ سینمای دلهره پاک کرد. فرنچایز «کینه»ی او آن‌قدر تأثیرگذار بوده که طی سه دهه‌ی اخیر همچنان در بسیاری از آثار سینمایی و تلویزیونی زنده است. شیمیزو از سال ۲۰۱۹ سه‌گانه‌ی روستا را آغاز کرد. در اولین اثر از این سه‌گانه با نام «روستای غم‌زده» به‌دنبال ارتباط گذشته و حال در زندگی کاراکتر خود بود. شیمیزو در اثر اول با مقوله‌ی فقدان سعی داشت کاراکتر را به‌درون دلهره‌ای از جنس کینه ببرد. آنچه در اثر اول بسیار به‌چشم می‌آمد تعلیق‌های و جامپ‌اسکرهای کلاسیک دلهره بود. حال او در اثر دوم از این سه‌گانه با نام «روستای جنگلی خودکشی» به‌سراغ فولکلوری در باب پیرکشی و خودکشی رفته است.
اوباسوته یا همان پیرکشی در ژاپن قدمایی رایج بود؛ اعضای خانواده عضو مسن را به درون جنگل یا منطقه‌ای متروکه می‌بردند و رها می‌کردند. در فیلم دوم از سه‌گانه‌ی روستا با منطقه‌ای جنگلی در کوهپایه‌ی کوه فوجی رو‌به‌رو هستیم که به منطقه‌ی خودکشی معروف است. شیمیزو در این فیلم نیز مانند فیلم اول افتتاحیه را با یک یوتوبر با نام «آکینا» آغاز می‌کند. کار آکینا در این دو اثر این است که ابتدا مقدمه‌ای را به مخاطب در باب وضعیت دلهره‌آور آن مکان می‌دهد و سپس توسط همان رخداد و در برابر چشمان مخاطب حذف می‌شود. در این فیلم نیز آکینا به‌درون جنگل خودکشی رفته تا برای مخاطبان خود به‌صورت زنده از این مکان تصویر ارائه دهد.
شیمیزو در فیلم دوم نیز سعی دارد از طریق روانکاوی وارد روایت شود. او در روایت اول به‌طور مستقیم با یک روانشناس سروکار داشت. اما در این اثر یک بیمار شیزوفرنی را به درون رخدادها می‌فرستد. «هیبیکی» دختری نوجوان است که به‌همراه خواهر بزرگ‌تر و مادربزرگ‌اش زندگی می‌کند. شیمیزو از ابتدا چنین نشان می‌دهد که این دختر علاقه‌ی عجیبی به‌ دنبال‌کردن اخبار مربوط به جنگل خودکشی دارد. پس از پیدا کردن آن جعبه‌ی چوبی، فیلم وارد بازی نفرین‌ها می‌شود.
شیمیزو در این اثر هم نشان داده که همان کارگردان صاحب‌سبک دلهره است. او ارتباط عجیبی بین جنگل و کاراکترهای‌اش ایجاد می‌کند. دلهره همه‌ی این اثر است و در پس‌و‌پیش آن با فضای دهشت در ژاپن قدیم و قحطی‌زده مواجهیم که مردمان به ناچار از خود کم می‌کرده‌اند تا آذوقه کم نیاید. شیمیزو به‌خوبی توانسته این روح دهشتناک جنگل کوهپایه‌ای را به‌تصویر بکشد.
مشکل این اثر شاید فقط مربوط به شیمیزو نباشد. گویی بازیگران نسل جدید سینمای ژاپن تحلیل رفته‌اند. بازیگران این اثر را با آثار ابتدای دهه‌ی ۲۰۰۰ شیمیزو مقایسه کنید. گویی این بازیگران از دل دوبلورهای انیمه‌های جریان اصلی ژاپنی بیرون آمده‌اند و هیچ درکی از موقعیت سینمایی و ابراز احساسات ندارند. مشکل اثر شیمیزو و پاشنه‌آشیل آن همین بازیگران هستند. شیمیزو در فیلم اول توانسته بود با استفاده از بازیگران باتجربه‌تر دهشت را بهتر به مخاطب سینمای دلهره انتقال دهد. اما در این اثر بازیگران نوجوان و جوان فیلم روح اثر را می‌گیرند و باید گفت فیلم دوم، به‌رغم داشتن فرم بصری خوب، بازیگری ندارد که بخواهد دومین فیلم از سه‌گانه‌ی روستا را قابل تحمل کند.