معیار بازسازی در هالیوود، اگر فیلمساز بزرگی نباشی!

در سینمای هالیوود باید آن‌قدر نام بزرگی داشته باشی و اطمینان دهی که اثر تو تأثیرگذار است تا قادر باشی استودیو را بر اساس خواسته‌های فرمی و روایی خود متقاعد کنی. آقای «جیمز واتکینز» در جدیدترین اثر خود دست به اقتباسی از روی فیلم سال ۲۰۲۲ با همین نام زده است که دو سال پیش در کانال به مرور آن پرداختیم. در باب فرم و محتوای اثر آقای «تافدروپ» نوشتیم و از الهامات غیر مستقیم از باوری ژاپنی تا رسیدن به تعریفی آزاد از شیطان و اراده‌ی آزاد گفتیم. حال این کارگردان بریتانیایی سعی دارد واوبه‌واو آن اثر را با بازیگران بریتانیایی مقابل چشم مخاطب قرار دهد.

فیلم «حرف بد نزن» کارگردان دانمارکی اثری کامل بود و قبل از تماشای نسخه‌ی هالیوودی این به ذهن متبادر می‌شد که آیا مخاطب هالیوودی پذیرای چنین روایتی را دارد یا آقای واتکینز سعی می‌کند بر اساس نیازهای استودیو و مخاطبی که پرورده‌ی آن است دست به تغییراتی بزند. به‌طور حتم اگر نسخه‌ی اصلی را دیده باشید، با همین بدگمانی پای اثر می‌نشینید. باید گفت که این بدگمانی در نمی‌پاید که تبدیل به یقین می‌شود. کارگردان بریتانیایی از همان ابتدای روایت آن‌قدر ضربآهنگ را بالا برده که گویی نمونه‌ی بازسازی‌شده‌ی یک پروژه‌ی خام را از فیلم اول شاهد هستیم. در این ضربآهنگ بالا نه تنها شخصیت‌پردازی شکل نمی‌گیرد، بلکه در برخی سکانس‌ها کارگردان با اطمینان از اینکه مخاطب نسخه‌ی اصلی را دیده دست به کارهای محیرالعقول از جمله پرش‌های یک‌باره‌ی نقطه‌ای می‌زند.

روایت آقای واتکینز ضعیف، به‌دردنخور و از هم پاشیده است. او در جای‌جای روایت‌اش سعی دارد آن مالیخولیا و شیطنت لازم در چشمان میزبان را از روایت حذف کند و در نهایت داستان را به‌سوی یک هیجان‌انگیز سرگرم‌کننده ببرد. مشکل و شاید باید گفت اشتباه مهلک کارگردان بریتانیایی در این است که تصور می‌کند صرفاً سیر اتفاقات و دست‌درازی در پرده‌ی سوم از این بازسازی یک اثر سرگرم‌کننده می‌سازد. اما آن چیزی که در انتها و در قیاس بین دو اثر باقی می‌ماند چیزی جز قیاس بین یک اثر ماندگار و کامل با یک بازسازی در سینمای گروه ب نیست. آقای واتکینز در فیلم خود عملاً عنوان می‌کند که دنبال ارتباط برقرار کردن بین مفاهیم موجود در نسخه‌ی اصلی نیست و صرفاً سعی دارد همه‌چیز را دچار میان‌مایگی کند. میان‌مایگی‌های هالیوود زمانی پاسخگو هستند که نسخه‌ی اصلی وجود نداشته باشد. اما زمانی که اثر آقای واتکینز را مشاهده می‌کنیم، حتی به این میان‌مایگی هم نمی‌رسیم و صرفاً با تکان دادن سر از روی حسرت فیلم او را به زباله‌دان ذهن می‌سپاریم.

آیا این فیلم یک اقتباس آزاد است یا یک بازسازی بی‌قواره؟ باید گفت که اثر آقای واتکینز یک بازسازی احمقانه و کودکانه‌ی آمریکایی-بریتانیایی است که کارگردان در آن تمام تلاش خود را می‌کند تا در پرده‌ی سوم به مخاطب بقبولاند که با یک اقتباس آزاد روبه‌روست. اما هم آقای واتکینز و هم مخاطب سینما می‌دانند که اثر او یک بازسازی و برداشتی کاملاً مضحک از روایت اصلی است. در پایان باید گفت که اگر در هنگام مطالعه‌ی این مرور فیلم آقای واتکینز و نسخه‌ی اصلی را مشاهده نکرده‌اید، حتماً ابتدا اثر دانمارکی را از سر بگذرانید و سپس به‌سراغ این بازسازی بروید.