نه کمدی و نه ترسناک

«آنتونی» مرد جوانی‌ست که در آپارتمانی به تنهایی زندگی می‌کند. او دوستی ندارد و بیشتر وقت خود را به کارکردن می‌گذراند. از زمانی که به‌خاطر خیانت همسرش از او جدا شده هم دیگر با کسی ارتباط ندارد. تا اینکه «مت»، دوست‌اش، که از روسیه با دختری زیبا بازگشته است به آنتونی پیشنهاد می‌کند، برای یافتن عشق‌ به آنجا سفر کند. آنتونی نیز به روسیه رفته و با دختری زیبا روبه‌رو می‌شود، اما او نمی‌داند که این دختر یک جادوگر است.
فیلم «زیرپوست»؛ محصول ۲۰۱۳، داستان زنی زیبارو و فضایی‌ست که با اغواگری مردان تنومند و هوس‌باز را شکار می‌کند. این فیلم اما تفاوت عمده‌ای با داستان‌های این‌چنینی دارد. در این فیلم توجه داستان به این زن است و بیننده را با این زن، اعمال، رفتار و افکارش آشنا می‌کند، چنان‌که زمانی بیننده به خود می‌آید و می‌بیند درحال اشک ریختن برای این موجود عجیب است. بیشتر فیلم در سکوت و با تصاویری سحرانگیز می‌گذرد و بیننده را غرق می‌کند. این زن اگرچه بیگانه است و انسان محسوب نمی‌شود، اما به دنبال یافتن هویت خود است و شاید همین امر است که می‌تواند احساس نزدیکی‌ای میان بیننده و این شخصیت ایجاد کند. فیلم در میان داستان‌اش خشونت را هم بدون تعارف به تصویر می‌کشد و این سکانس‌ها را هم دیدنی می‌کند.
فیلم «عروس ترسناک» اما نه به مانند اسم‌اش ترسناک است و نه به مانند ژانری که به آن نسبت داده شده، کمدی‌ست. تمام نیمه‌ی اول فیلم به بیهودگی و نشان دادن زندگی روزمره‌ی آنتونی می‌گذرد. اینکه او فقط بخاطر یک حرف دوست‌اش به روسیه می‌رود تا عشقی برای خودش پیدا کند هم دلیلی غیرقابل‌باور برای آغاز ماجراجویی‌ای‌ست که قرار است ترسناک باشد. در ادامه‌ در همان شب اول و با یک نگاه ناگهان آنتونی خاطرخواه دختری عجیب می‌شود و با او به خانه‌ی عجیب‌ترش می‌رود. انگار کارگردان هم عجله دارد زودتر به آن قسمت مهیج داستان برسد. اما چه مهیجی؟ این دختر که خود را «نینا» معرفی کرده با رسیدن به خانه اشاره می‌کند که خانه‌اش در طبقه سوم است، اما آنها هرچه بالا می‌روند به آن خانه نمی‌رسند. آنتونی نه از حرف‌های داخل بار نینا به او شک می‌کند و نه حتی راه‌پله‌ای که به نظر می‌رسد قرار نیست تمام شود، او را به این دختر مشکوک می‌کند. نینا اما در خانه‌اش از دختری زیبا به پیرزنی زشت تبدیل می‌شود و همین است که آنتونی ترسیده و از آنجا فرار می‌کند. اما هرجا می‌رود دوباره این جادوگر را در برابرش می‌بیند. نیمه‌ی دوم فیلم هم با همین پلات به موش و گربه‌بازی می‌گذرد و عملاً فیلم هیچ حرف جدید یا خاصی ندارد. نه قرار است این عروس ترسناک نماد چیزی باشد که بیننده را به فکر فرو برد و نه قرار است کاری خارق‌العاده انجام دهد که بیننده را بترساند. نه شخصیت‌های بامعنایی در فیلم وجود دارد و نه حتی سکانس‌های ترسناکی؛ فیلم یک سکانس ترسناک که بتواند بیننده را برای لحظه‌ای غافلگیر کند، هم در خود ندارد.
فیلم «عروس ترسناک» اما تنها داستان بی‌معنی و افتضاحی ندارد. بلکه بازی بازیگران و حتی صداهای آنها هم احمقانه به نظر می‌رسد. پایان داستان هم به مانند بسیاری از داستان‌های ترسناکی که جدیداً ساخته می‌شود؛ کاراکتر جادوگر خود را زنده نگه می‌دارد چراکه شاید بار دیگر کارگردان هوس ساخت ادامه‌ی آن را به‌سر داشته باشد.