داستانی خلاقانه، پایانی قابل‌پیش‌بینی

داستان‌های بسیاری کراکن‌ها را هیولاهای بزرگ و خشن دریا نامیده‌اند که مرگ و قتل انسان‌ها و دیگر موجودات یکی از مهم‌ترین کارهای آنهاست. روبی، نوجوانی ۱۷ساله‌، این داستان‌ها را مانند دیگر دوستان‌اش بارها شنیده و علت قدغن کردن رفتن‌اش به دریا را توسط مادر همین می‌داند. اما زمانی که او برای نجات پسری که دوست‌اش دارد مجبور به شیرجه زدن در دریا می‌شود، می‌فهمد که تمام این داستان‌ها فقط افسانه بوده و واقعیت چیز دیگری است.

انیمشن‌های «خانواده‌ی کرودها» و «ویوو» داستان‌هایی جذاب، خلاقانه و طنز بودند که با هدف گرفتن مخاطب نوجوان، هم توانسته بودند روایت خود را برای این گروه سنی مناسب کنند و هم به بزرگسالان اجازه داده بودند با قرار گرفتن در برابر این انیمیشن‌ها برای ساعتی بدون هیچ دغدغه‌ای از دیدن آن لذت ببرند. آنها با آگاهی از نوع انیمیشنی که در برابر آن نشسته‌اند به‌راحتی با آن ارتباط برقرار کرده و از همه‌چیز راضی بودند. «کیرک دمیکو»، کارگردان و نویسنده‌ی این انیمیشن‌ها، در سال ۲۰۲۳ بار دیگر انیمیشنی نو را ساخته است. او که خود را در انیمیشن‌های گذشته ثابت کرده این‌بار هم با دست گذاشتن بر روی داستانی خلاقانه از همان ابتدا می‌تواند مخاطب را جذب کند. ما در دو انیمیشن گذشته‌ی دمیکو دیدیم او توجه خاصی به نوجوانان، آن هم نوجوانان دختر، دارد و قهرمانان خود را دختران نوجوانی که در جست‌وجوی چیزی هستند، نشان می‌دهد. گاه این دختر به‌دنبال یافتن تجربه‌های بیشتر با خانواده سفر می‌کند، گاه به دنبال داشتن خانواده راهی سفر می‌شود و گاه هم در برابر خانواده برای نجات جهان می‌ایستد. دمیکو در هر داستانی در ابتدا دنیای خود را به مخاطب نشان می‌دهد و سپس به سرعت خط سیر داستانی‌اش را آغاز می‌کند. در روایت‌های‌اش همیشه اتفاقات هیجان‌انگیزی رخ می‌دهد و دومینوی این اتفاقات با رگه‌هایی طنز می‌تواند به‌راحتی مخاطبان نوجوان و بزرگسال را به دنبال خود بکشد. خانواده نیز در این روایت‌ها نقش به‌سزایی را ایفا می‌کند.

انیمیشن «روبی گیلمن، کراکن نوجوان» در ادامه‌ی دیگر روایت‌های دمیکو تمام المان‌های انیمیشن‌های گذشته‌ی او را  دارد. همان دختر قهرمان، همان خانواده‌ی اثرگذار بر دختر، همان شور و شعف یافتن تجربه‌های جدید، همان جست‌وجوگری هویت خود، همان اتفاقات هیجان‌انگیز و در نهایت همان طنز. خانواده‌ای که رنگ پوست‌اش آبی‌ست و همه آنها را متفاوت می‌بینند برای هم‌رنگ جماعت شدن تلاش می‌کنند. روبی به عنوان یک نوجوان بیش‌از مابقی خانواده تلاش می‌کند دایره‌ی دوستی خود را مستحکم‌تر کند و شبیه دیگران باشد. دمیکو با توجه به داستان‌های گذشته می‌داند مخاطب نوجوان‌اش به دنبال چه می‌گردد. او خیلی زود روبی را وارد دنیای هیجان‌انگیز زیر دریا می‌کند و با رنگ‌های قرمز و سبز و آبی حواس مخاطب را به تصاویرش جلب می‌کند. داستان عملاً حرف جدیدی ندارد. این دنیایی که دمیکو خلق کرده جذابیت دارد، اما اینکه چرا او تلاش نکرده وارد این دنیای جدید شود حسرتی است که مخاطب در انتها با خود دارد. دمیکو می‌توانست روبی را بیشتر در این دنیا غرق کند و مخاطب را هم همراه روبی کند. او اما ترجیح داده به‌دنبال همان داستان‌های گذشته روبی را در برابر یک موجود خبیث قرار دهد و در انتها هم او را پیروز کند. به همین دلیل هر چه این انیمیشن در نیمه‌ی اول خود جذاب و هیجان‌انگیز است در نیمه‌ی دوم قابل‌ پیش‌بینی و گاه حتی خسته‌کننده می‌شود.