کمدی‌هایی که ذائقه‌ای خاص را می‌طلبند

«ریام» و «رام» دو خواهر هستند که یکی دختری خانه‌دار، حرف‌گوش‌کن و هنرمند است و دیگری دختری که علاقه‌ی زیادی به ورزش‌های رزمی دارد، با پسران معاشرت دارد و شیطنت و رفتارهای خشن‌اش همگی را خسته کرده است. در این میان یک روز پدری به همراه پسرش برای خاستگاری از یکی از این دو خواهر به خانه‌ی آنها می‌آید اما مشخص است که در نهایت قرار است کدام دختر چشم‌اش را بگیرد. بعد از این اتفاق است که ریام تنها دختر مجرد روستا می‌شود و گروهی شیطانی که دختران مجرد را به اسارت می‌گیرد وارد روستای آنها می‌شوند. اما از آنجا که ریام فرار کرده است، خانواده‌اش گروگان گرفته می‌شوند تا او خود را به این گروه شیطانی تسلیم کند. اما ریام نه تسلیم بلکه به مبارزه با این گروه دست می‌زند.
همانطور که تاکنون بارها فیلم‌های کمدی درجه چندم آسیایی را مرور کرده‌ایم و دیده‌ایم، دیگر می‌دانیم این فیلم‌ها همگی دارای یک زبان خاص مشترک کمدی هستند. کمدی‌هایی که در آن داستان چندان اهمیتی ندارد و بیشتر بار طنز آنها بر دوش شخصیت‌های آن و موتیف‌های غالباً اغراق‌آمیز آنهاست. در فیلم «ریام؛ فرشته‌ی مبارز» نیز ما با همین المان‌های تکراری و با داستان تکراری‌ای که به آن اشاره شد مواجه هستیم و از همان ابتدا باید بدانیم که از این فیلم نیز نباید انتظار خاصی را داشته باشیم. از سوی دیگر این فیلم، نوع داستان و کمدی خود را نیز در همان ابتدا با همان سکانس‌های سخیف ابتدایی خود به ما نشان می‌دهد و تکلیف مخاطب خود را روشن می‌کند تا اگر کسی علاقه‌ای به این نوع طنزها ندارد زحمت دیدن مابقی داستان را نکشد.
در فیلم «ریام؛ فرشته‌ی مبارز» شخصیت ریام که دختری با رفتارهای شیطنت‌آمیز است با پسرانی نه‌چندان باهوش دوست است و با ایجاد مکالمه‌های احمقانه و رفتارهایی که قرار است خنده‌دار باشد سعی کرده مخاطب خود را به خنده بیندازد. این اتفاق در تمام فیلم رخ داده و تمام بار طنز داستان بر روی دوش ریام و دوستان‌اش خواهد بود که با داستانی احمقانه و رفتارهایی که به‌شدت اغراق‌آمیز و تمسخرآمیز است قرار است موجب خنده‌ی مخاطبی شود که آنقدر در اطراف‌اش فیلم‌های کمدی متنوع و جدید با داستان‌هایی محکم وجود دارد که دیگر این داستان‌ها او را چنان که باید به خنده نمی‌اندازد یا حتی ممکن است دیدن آنها را نوعی توهین به هوش خودش قلمداد کند. فیلم‌هایی که بار معنایی خاصی را دنبال نمی‌کنند و تنها جنبه‌ی سرگرم‌کننده‌ دارند. البته که سرگرم شدن در اینگونه داستان‌ها مهمترین دلیلی است که مخاطب علاقهمند به این فیلم‌ها روی آورده اما آیا قرار است سرگرمی به هر قیمتی رخ دهد؟ حتی مخاطبی که به دنبال سرگرمی می‌باشد نیز دوست دارد در میان خنده‌های خود حداقل به داستان‌ها و فرآیندهایی بخندد که برای‌اش کمی ملموس باشد و بتواند آنها را درک کند. چیزی که عملاً در فیلم «ریام فرشته‌ی مبارز» وجود ندارد و احتمالا مخاطب خود را در نیمه‌های آن خسته خواهد دید و یارای تمام کردن داستان را هم نخواهد داشت. داستانی که بی‌خود و بی‌جهت نیز طولانی می‌شود و پایانی قابل‌پیش‌بینی و حماقت‌بار دارد.