رابطهی پرطرفدار آلزایمر و سینمای اکشن
شاید تا پیش از هنرنمایی «لی سونگ-مین» در سریال «تولد دوباره بهعنوان یک ثروتمند»، مخاطب غیر کرهای چندان چهرهی کاریزماتیک او را در هیاهوی سینمای کرهی جنوبی نمیشناخت. اما گل کردن این سریال و نقشآفرینی منحصربهفرد این بازیگر باعث هجوم سیل قراردادهای سینمایی بهسوی او شد. یکی از این پروژهها فیلمی با نام «بهیاد بیاور» است.
«پیل-جو» پیرمردی ۸۰ ساله است که در یک رستوران کار میکند. اما فیلم همچون یک اثر نرم کار نمیکند. در عوض کارگردان صحنهی تصادف انتهای پردهی دوم را بهعنوان افتتاحیه به مخاطب نشان میدهد و قرار است رخدادهای متنوع قبل از آن را همچون پیشینهای برای رسیدن به این تصادف تصویر کند. آلزایمر کاراکتر اصلی داستان گویا در سال ۲۰۲۲ بسیار پرطرفدار شده است. چند ماه پیش فیلمی با نام «حافظه» را مرور کردیم که در آن لیام نیسون بهعنوان کاراکتر اصلی دچار آلزایمر حاد بود. نیسون در آن فیلم قاتلی اجارهای بود که از مأموریت آخر خود سر باز میزند و در ادامهی ماجرا با قاتلان دیگر و آلزایمر دستبهگریبان میشود. مشکل اثر هالیوودی ناهمخوانی نیسون و شخصیتپردازی این کاراکتر بود. نیسون دیگر مرد این آثار اکشن نیست. اما کارگردان آن اثر اصرار داشت که از او در صحنههای اکشن ممتد استفاده کند. حال «لی ایل-هیونگ» در فیلم خود سعی دارد ضعف پیری کاراکتر اصلی را همچون رکنی مهم در روایت خود پایهگذاری کند. پیل-جو کهنهسربازی با گذشتهای تلخ است. او بازماندهی اشغال کره توسط ژاپنیهاست و حال در سن پیری برنامهی مفصلی برای انتقام از قاتلان خانوادهی خود گرفته است. کارگردان او را درگیر آلزایمر و کهنسالی کرده است و برای متوازن شدن صحنههای اکشن، کاراکتری جوان را همراه این کهنهسرباز میکند. پیل-جو در این روایت همچون مخزنی از درد نمایان میشود که پس از هر قتل بیشتر آسیب میبیند.
روایت کرهای از آلزایمر و اکشن درامی تلخ را در خود پنهان دارد. کارگردان در طول پردهی دوم خاطرات نیمهکارهی زندگی پیل-جو را تصویر میکند تا مخاطب به درک بهتری از شرایط امروز او برسد. کلیشهی خرد کردن تکههای روایت و پازلچینی کارگردان نیز به جذابیت اثر کمک میکند. اما این روایت کرهای مشکل بزرگی دارد و آن ناهمخوانی ضربآهنگ فیلم در پردهی دوم و پیری کاراکتر اصلی است. گویی کارگردان برای پایان دادن آن شب طولانی بیش از هر کس دیگری عجله دارد و همین تعجیل تبدیل به پاشنهآشیل فیلم میشود. منطق روایی در پارهی دوم فیلم از آن سلب میشود و کاراکتر اصلی علاوه بر آلزایمر دچار سردرگمی نیز میشود. شاید این اثر اگر تبدیل به درامی جنایی با گستردگی روایی رایج در سینمای کره میشد، کاراکتر پیل-جو برای مخاطب ماندگار میماند. اما این اتفاق رخ نمیدهد و در پردهی سوم با حجمی از عدم توازن بین آنچه کارگردان در مورد پیل-جو روایت کرده و آنچه پیش روی این کاراکتر است مواجه میشویم. قصهی تلخ فیلم و گذشتهای دردناک که که روایتگر درد بی حدوحصر مردمان کرهی اشغالی است، زیر لایهی هیجان و اکشن پنهان میماند. اینکه کارگردان میتوانست سکانس خودکشی خواهر را در برابر برادری که بهشدت شستوشوی مغزی شده تبدیل به یکی از سکانسهای ماندگار سینمایی کند، حسرتی فراموشناشدنی در باب این فیلم است.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.