آقای بون این چه فیلمی بود

«مورگان» ۱۷ ساله از بارداری‌اش توسط دوست‌پسرش، «کریس»، مطلع می‌شود. آنها با خواهر مورگان، «جنی»، و دوست‌پسرش، «جاش»، به نوعی درگیر ماجراجویی‌های دوران نوجوانی خود هستند که این اتفاق رخ داده است. ۱۷ سال بعد، مورگان با کریس ازدواج کرده و دختری به نام «کلارا» دارند. جنی نیز پس از سال‌ها دوباره با جاش رابطه‌ای را آغاز کرده و آنها بار دیگر برای تولد مورگان دور هم جمع می‌آیند. اما این دیدار قرار است آخرین ملاقات این گروه دوستانه باشد.

کارگردان فیلم، «جاش بون»، در آثار قبلی خود مانند «گیر افتاده در عشق» و «بخت پریشان» نشان داده بود که توانایی ساخت درام‌های عاشقانه را دارد. فیلم‌های او همیشه ساده، ملموس و احساس‌برانگیز بودند. حتی فیلم قبلی او یعنی «جهش‌یافته‌گان جدید» که روایتی ابرقهرمانی بود هم توانست توجه مخاطبان را به خود جلب کند. اما این بار در «پشیمان از بودن با تو» نتوانسته از این ویژگی‌ها استفاده کند. پلات داستانی از نظر اصولی جالب به نظر می‌رسد، اما در عمل این پتانسیل به هدر رفته و مخاطب با اثری فاقد انسجام و هدفمندی روبه‌رو می‌شود.

مشکل اصلی فیلم در عدم پرداخت درست شخصیت‌ها و ضعف در روایت است. در این فیلم، شخصیت‌ها به‌طور غیرمنطقی از یک وضعیت به وضعیت دیگری می‌روند و هیچ‌گونه پیش‌زمینه‌ای برای این تغییرات سریع وجود ندارد. به طور مثال، شخصیت‌ها بدون هیچ توضیح و دلیلی از غم و ناراحتی به خوشحالی می‌رسند، یا از رضایت به ناامیدی می‌افتند و دوباره به سادگی همه‌چیز را فراموش می‌کنند. این بی‌منطقی در رفتار شخصیت‌ها باعث می‌شود که مخاطب نتواند با آنها ارتباط برقرار کند و آنها را درک کند.

در مورد روابط شخصیت‌ها، فیلم دچار کم‌لطفی است. رابطه‌ی مورگان و کریس به‌طور کامل و درستی نمایش داده نمی‌شود. هیچ‌گاه به‌طور واقعی نشان داده نمی‌شود که چرا مورگان به جاش علاقه دارد یا چرا شخصیت‌هایی مانند کریس و جنی که از ابتدا هم را دوست داشته‌اند، هرگز از آن حرفی نزده‌اند. این روابط بدون هیچ‌گونه پردازش عاطفی به سرعت در فیلم پیش می‌روند و در نهایت مخاطب هیچ‌گونه درک دقیقی از شخصیت‌ها و گذشته‌ی آنها پیدا نمی‌کند. به‌علاوه، رابطه کلارا با «میلر» نیز از دیگر روابطی است که بدون هیچ‌گونه پردازش عاطفی در فیلم گنجانده شده و تنها در حد یک عنصر فرعی باقی می‌ماند. این بی‌توجهی به احساسات و روان‌شناسی شخصیت‌ها در سراسر فیلم دیده می‌شود و باعث می‌شود که مخاطب نتواند با آنها ارتباط برقرار کرده و به داستان علاقه‌مند شود.

بزرگترین ایراد فیلم «پشیمان از بودن با تو» این است که هیچ‌کدام از شخصیت‌ها در طول فیلم رشد نمی‌کنند. تغییرات سریع در احساسات آنها، بدون هیچ‌گونه توجیه منطقی، باعث می‌شود که احساسات و رفتارشان غیرواقعی و سطحی به نظر برسد. هیچ‌کدام از بحران‌های عاطفی و روابط پیچیده شخصیت‌ها به درستی پرداخته نمی‌شود و همین مسئله باعث می‌شود که فیلم نتواهد تاثیری عمیق بر مخاطب بگذارد. این فیلم با وجود پتانسیل‌های اولیه‌ی خود، از پلات خوب گرفته تا بازیگران بهتر، نتوانسته است به یک داستان جذاب و تاثیرگذار تبدیل شود. فیلم به جای آن که مخاطب را با خود همراه کند، تنها حس سرخوردگی و بی‌نتیجه بودن را به او منتقل می‌کند.