یکی از روتینهای ملودرامهای عاشقانه مثلث عشقی است. کارگردان سعی میکند با روایتی سهپاره وارد داستان خود شود و بسته به دیدگاه کارگردان به مقولهی ملودرام ممکن است حذف شخصیت هم صورت بگیرد. در سینمای تجاری کرهی جنوبی بعد از ژانر جنایی و هیجانانگیز، بیشترین اقبال به ژانر ملودرام است. با کمی غور کردن در سریالهای تلویزیونی و فیلمهای مورد دلخواه نوجوانان چند اثر ملودرام کرهای را میتوان در لیست علاقهمندهایشان پیدا کرد. خانم «یو-مین سئو» در معدود آثاری که تولید کرده سعی داشته است هر بار از زاویهای جدید و به دور از کلیشههای رایج وارد فضای ملودرام شود. شاید نام او را با «برف آوریل» بشناسیم که توانست در این ژانر سینمایی مخاطبانی را به خود جلب کند. حال و در سال ۲۰۲۱ با ملودرامی که لایهای رازآلود و جنایی آن را پوشانده به سینما بازگشته است.
فیلم «یادآوری» در سکانس افتتاحیهی خود نشانی از یک ملودرام ساده دارد. «سو-جین» زنی است که در بیمارستان به هوش میآید و در صحنههای بعدی مخاطب متوجه میشود که او حافظهاش را از دست داده است. همسر او سعی دارد او را هر چه زودتر به شرایط عادی زندگی بازگرداند. اما کارگردان قصد ندارد این روایت خطی ادامه دهد و با قرار دادن برخی فلشبکهای نامفهوم در ذهن کاراکتر اصلی مخاطب را وارد یک اثر جنایی میکند. سو-جین در شروع پردهی دوم فیلم با نوعی از خود بیگانگی مواجه میشود و سعی دارد هر چه زودتر ماهیت این خاطرات مبهم را در ذهن خود روشن کند. چینش اتفاقات در پردهی دوم کاملاً از فرم خطی جدا میشود. کارگردان سعی دارد مخاطب را بهطور کامل وارد یک اثر رازآلود کند. اما چنین روایتی نیاز به احتیاطهای روانکاوانه دارد. در این اثر حداقل چنین چیزی را شاهد نیستیم و کاراکتر اصلی داستان دائم در حال سیر کردن در خاطرات مبهم ذهنی خود است. کارگردان دائماً در حال اضافه کردن پیرنگهای فرعی به داستان است. اما هیچکدام کمکی به قوام اثر نمیکنند. ورود پلیسها و مسؤول ساختمان متروک به ماجرا و دوربینهای مداربسته نمیتوانند کمکی به شناخت بیشتر مخاطب از اتفاقاتی که حول شخصیت سو-جین رخ میدهد کنند. در نتیجه مخاطب هم مانند سوجین و کارگردان دچار سردرگمی میشود.
فیلم «یادآوری» سعی دارد خود را پیچیدهتر از آن چیزی که واقعاً هست نشان دهد. اما کارگردان در نهایت مجبور میشود در پردهی سوم خود به همان ملودرام ساده بازگردد. سینمای کرهی جنوبی در قیاس با سینمای دیگر کشورها حتی در حوزهی ملودرام و عاشقانهها نیز یک گام جلوتر است. بنابراین فیلمهای متوسط این سینما نیز مخاطب را چندان دلزده نمیکنند و همچنان سرگرمکنندهتر از آثار مشابه در دیگر کشورها هستند.