سالهاست که سینمای کرهی جنوبی در همهی ابعاد تبدیل به الگویی برای سینمای آسیا و جهان شده است. از آسیای جنوب شرقی و کشورهایی صاحب سینما مانند چین و ژاپن گرفته تا خاورمیانه و اروپا و آمریکا. گاهی مانند هالیوود موبهمو از فیلمی در ژانری خاص تقلید میکنند و بهقول خودشان نسخهی هالیوودی آن را میسازند مانند «دو خواهر» و «پیرپسر». گاهی هویت سینمایی کرهی جنوبی را تقلید میکنند و سعی دارند این قالب را در سینمای کشور متبوع خود به ثمر برسانند، مانند فیلم «آفریقا» محصول ایران. آن چیزی که این سینماها فراموش کردهاند، بستری است که سینمای امروز کره روی آن بنا شده است؛ بستری از عشق و خشونت. فیلمهای سینمای کره گاه آنقدر عاشقانه هستند که مخاطب را از دنیایی که در آن قرار دارد جدا میکنند و گاه آنقدر بهطور عریان خشونت را بهتصویر میکشند که باعث میشوند مخاطب در میان سکانسهاس فیلم دست را روی صورت و چشمان خود بگیرد. کشورهایی مانند تایلند و فیلیپین نیز هویت سینمایی خود را بر این اساس قرار میدهند و سعی دارند از آثار موفق کرهای و بر اساس آنچه که در کشورشان قابل فهم است قالبی را برای عرضه به مخاطب ملی ارائه دهند. اما نمیتوان بدون تعریفی از هنر بومی خود، صرفاً از همان هنر در جغرافیایی دیگر تقلید کرد. فیلم «پی ناک» نیز از این دست فیلمهاست. این فیلم سعی دارد با استفاده از کاراکترهای کمدیگونهی کرهای و در بستری دلهرهآور اثری را مقابل چشمان مخاطب قرار دهد. همین باعث شده که در دو سری این فیلم نتوانیم به چیزی با نام درونمایه در این اثر برسیم. کاراکترها صرفاً شخصیتهایی آبکی هستند که مدام جیغ و داد میکنند و سعی دارند کمدی موقعیت را برای مخاطب خلق کنند. از سویی دیگر قرار است رابطهی بین نفرین و راهبان و صومعهای بیرون از شهر و تاریکی را با سینمای ژانر دلهره شاهد باشیم. اینکه بگوییم حاصل این ترکیب جز تصاویری مضحک نیست، بیراه نگفتهایم. نمیتوان برای یک اثر که قرار است دنبالهی آن را بسازیم هیچ هویتی قائل نبود. فیلم بهشدت بهلحاظ تکنیکهای تصویری مشکل دارد. کارگردان سعی دارد برخی اشکالات در گریم چهرهی بازیگران را با میمیک صورت و کارهای دیجیتالی رفع کند. اما این حربه بشتر باعث شده تا فیلم تبدیل به یک اثر از نوع آثار خام و پرداختنشده تبدیل شود.
سینمای دلهره در هر تعریفی، برای خود دارای قواعدی ژانری است. اما زمانی میتوان در بین این قواعد گام برداشت که حداقلهای تصویری و کاراکتری و داستانی این ژانر را رعایت کرد؛ فاکتورهایی که این فیلم هیچکدام از آنها را ندارد.