این فیلم در دنیای آقای کافمن شاهکار محسوب می‌شود

دنیای «ویلیام کافمن» در سینمای اکشن ب آن‌قدر رو بوده که تا کنون هر دو اثر بعد از سال ۲۰۲۰ او را پس از تماشا مرور نکنیم. این کارگردان در هر دو اثر گذشته‌ی خود حتی به‌اندازه‌ی یک نما مخاطب ساده‌نگر ژانر اکشن را با خود همراه نکرده بود. اما اثر جدید او از همان ابتدا سیگنال‌های بسیار متفاوتی را نسبت به دنیای این کارگردان به مخاطب ارسال می‌کند. افتتاحیه‌ی فیلم با انیمیشنی ساده اما گویا به سفر کاووشگر وویجر به دنیای بیرون از منظومه‌ی شمسی می‌پردازد. سکوت همراه این تصاویر و گذر کاوشگر یاد‌شده طی سال‌های مختلف همان رازآلودگی نهفته در فضای کیهانی را به مخاطب القا می‌کند. اینکه این افتتاحیه در ادامه‌اش پایانی قابل اعتنا ندارد و مخاطب خیلی سریع به درون اکشن مد نظر آقای کافمن می‌رود شاید یک علت دارد و آن هم جز ضعف این کارگردان در دنیای روایی نیست.

چرا این اثر در دنیای آقای کافمن یک شاهکار محسوب می‌شود. ابتدا باید اینگونه گفت که برعکس روایت‌های قبلی این کارگردان با فضای فشرده‌ای از سکانس‌های اکشن مواجه هستیم که نیاز به هیچ سکته‌ای از جنس روابط بینافردی کاراکترها ندارند. در نتیجه کارگردان در کاری که در آن تبحر دارد سعی می‌کند مخاطب را تا جایی که می‌تواند سرگرم کند و اتفاقاً در این مسیر موفق هم می‌شود. از چهره‌پردازی و طراحی بسیار ضعیف موجوادت بیگانه که بگذریم باید گفت طراحی صحنه‌های اکشن و جلوه‌های ویژه‌ی میدانی این فیلم در سابقه‌ی سینمایی این کارگردان بی‌نظیر است. این اثر را باید فقط‌و‌فقط در دنیای آقای کافمن ملاحظه کرد تا از آن لذت برد. آقای کافمن گویی در این اثر همه‌ی تلاش خود را کرده تا به قله‌ای برسد که پس از آن شاید حضور در یک پروژه‌ی جریان اصلی باشد. این اثر همه‌ی نشانه‌های موجود برای رستگاری یک کارگردان در سینمای گروه ب را در خود دارد.

اما فیلم جدید آقای کافمن مانند همه‌ی آثار گذشته‌ی او مشکل اساسی روایت دارد. اینکه آن افتتاحیه‌ی زیبا اما ناقص در ادامه‌ی داستان باید توضیحات زن روس در باب افشا شدن مکان زمین و توانایی‌های انسان برای فضایی‌ها را نشان دهد، کمی کودکانه و مضحک به‌نظر می‌رسد. چنین پلاتی آن‌قدر در دنیای علمی-تخیلی‌ها زیباست که به‌راحتی می‌توان این اثر را بار دیگر در سینمای جریان اصلی و با استفاده از ستارگان سینما بازسازی کرد. اما بازیگران آقای کافمن، برخلاف آثار قبلی او، در این فیلم درخشیده‌اند. همه‌ی بازیگران اکت قابل قبولی را در این اثر ارائه می‌دهند و این به‌راحتی قابل ملاحظه است. پس مشکل فرم روایی و منطق آن است که باعث می‌شود این فیلم در داستان خود ضعف داشته باشد. اگر فیلم را مشاهده کرده‌اید، یک بار دیگر آن را در ذهن خود مرور کنید. به‌طور حتم آن‌قدر حفره‌های ایجادشده توسط کارگردان دست‌نخورده باقی مانده‌اند که در همین مرور ذهنی هم مخاطب را آزار می‌دهند. آقای کافمن در این اثر هم نورپردازی موضعی خوبی دارد، هم میزانسن قابل اعتنایی را به مخاطب در فضایی کاملاً داخلی ارائه می‌دهد و هم بازیگردانی قابل قبولی دارد. مشکل او در این اثر رها شدن افسار طرح داستانی بسیار زیبایی است که فیلم آقای کافمن گنجایش آن را ندارد.