روایتی که روی کاغذ زیباست

«هنریک» سرش را به شیشه تکیه داده و به جایی در دوردست نگاه می‌کند. صدای کسی می‌آید که به او می‌گوید:«امروز وقتشه» و هنریک که پاسخ می‌دهد:«من میرم قدم بزنم». هنریک وارد باری می‌شود و می‌خواهد فقط بنوشد. او به چیزی فکر می‌کند که او را فرسنگ‌ها از جایی که هست دور کرده است.
با دیدن نامزدهای اسکار فیلم‌های کوتاه لایواکشن ۲۰۲۲ حتماً شما نیز به مانند من تعجب خواهید کرد. عملاً فیلم‌هایی که امسال در این بخش نامزد شده‌اند نسبت به فیلم‌هایی که در سال‌های گذشته در همین بخش بوده‌اند سطحی بسیار پایین‌تر را دارند. به نظر می‌رسد داوران بیش از آنکه به خود فیلم‌ها توجه داشته باشند به شعاری که قرار است این فیلم‌ها بیان کنند، نگاه کرده‌اند. هدفی که در پیرنگ اصلی روایت و بر روی کاغذ برای هر یک این فیلم‌ها بیان شده، بسیار زیباتر از آن چیزی است که ما می‌توانیم در آنها مشاهده کنیم. بعد از دیدن و مرور فیلم‌های «آلاکاچو- بگیر و فرار کن» و «لباس» حال نوبت فیلم «در ذهن من» است که نشان دهد او نیز هرگز نمی‌تواند آنچه می‌خواهد را به خوبی به تصویر درآورد.
فیلم «در ذهن من» داستانی تکراری و قابل‌پیش‌بینی دارد که پرداخت عمیقی را هم در تصاویرش نشان نمی‌دهد. این داستان را ما بارها در فیلم‌ها و سریال‌های بسیاری مشاهده کرده‌ایم. روایت‌هایی که توانسته‌اند به خوبی بر شخصیت‌ها و افرادی که داغ عزیزی را تجربه می‌کنند تمرکز کرده و رابطه‌ی آنها را با این افراد از دست رفته نشان دهند. در این فیلم اما همه‌چیز سطحی و حتی شعاری است. شخصیت‌ها عمق ندارند و احساسات آنها نیز توسط بازیگران به خوبی منتقل نمی‌شود. درواقع یکی از ایرادهای این فیلم بازی بازیگران آن است که نمی‌توانند در انتقال احساسات خود به مخاطب کمک‌کننده باشند.
این فیلم قرار است روایتی در باب جریان زندگی بعد از مرگ باشد. فیلمی که می‌خواهد از روح آزاد و رهای آدم‌های مرده حرف بزند و اینکه چگونه آنها حتی بعد از مرگ نیز عزیزان خود را رها نمی‌کنند. داستانی که بر روی کاغذ بسیار زیبا و اثرگذار است. اما این فیلم نمی‌تواند نه در تصاویر و نه در روایت خود به آنچه می‌خواهد بپردازد. آنچه ما در این فیلم می‌بینیم ری‌اکشنی کاملاً عادی است که نمی‌تواند آنقدر خاص باشد که بیننده را متأثر کند. نشان دادن یک ژست زیبا در ابتدا و انتهای روایت قرار نیست تمام داستان را زیبا کند. این فیلم هیچ کار خاصی را انجام نمی‌دهد و هیچ احساسی را نمی‌تواند در مخاطب خود بیدار کند. همه‌چیز عادی و معمولی است. حتی لوکیشن نیز اتفاقی خاص نیست. باری که هنریک در آن می‌خواهد آواز بخواند از لحاظ زیبایی‌شناسی باعث هیچ توجهی نمی‌شود. این بار آنقدر خالی و بدون اسباب‌واثاثیه‌ی قابل توجه است که حتی می‌تواند بیننده را نسبت به دیدن فیلم دچار شک کند. از این روست که فیلم «در ذهن من» هم مانند دو فیلم مرورشده‌ی گذشته نمی‌تواند مخاطبی که منتظر است یک فیلم نامزد اسکار را ببیند، تحت‌ تأثیر قرار دهد.