«دیدی»، دختر جوان نیجریهای، هر روز صبح برای دویدن به کنار ساحل میرود. یک روز کاملاً اتفاقی با پسری هندی با نام «راج» برخورد میکند و هر دو در همان نگاه اول عاشق میشوند.
سینمای بالیوود از زمانی که ما به یاد میآوریم فیلمهایاش همان روند گذشته را تا کنون پیش گرفتهاند. سینمای این کشور علاقهای به تغییر کردن ندارد، زیرا با آن همه جمعیتی که در خود میبیند میتواند با توجه به فقر فرهنگی موجزده در آن همواره مخاطبان خود را بیابد. سینمای تجربی او اما چند سال است با فیلمهای خاص خود توانسته نامی پیدا کند. اما چه اتفاقی افتاده که علیرغم عدم کیفیت فیلمهای این سینما بازیگران آن و فرهنگ هندی مدام در فیلمها و سریالهای مختلف دیده میشوند؟ پاسخ این پرسش را شاید باید در نحوهی تعامل این سینما و افراد متشکل در آن با جهان دانست. تعاملی که با صداقت و استعداد همراه است. و شاید دقیقاً به همین دلایل است که کشوری مانند ایران با توجه به بهتر بودن سینما و حتی بازیگراناش نسبت به بالیوود هنوز نتوانسته است جایگاهی حتی کوچک در جهان پیدا کند. حال سینمای هند با تلاشی که شاید مسیر درستی را هم در پیش نگرفته باشد، پای خود را به سینمای کشورهای آفریقایی باز کرده و سعی دارد این بار با کشور نیجریه تعامل داشته باشد. تعاملی که اگرچه فایدهای را نصیب سینما نمیکند و یک ابتذال تصویری دیگر را باعث میشود، اما نشان میدهد که چگونه این تعاملها میتواند مرزهای دوستی و گستردگی فرهنگی را افزایش دهد.
فیلم «سلام دردسر» هیچ تفاوتی با فیلمهایی که در کشور هند ساخته میشود، نمیکند. از همان ابتدا و از طریقهی آشنایی دختر و پسر جوان میتوان حدس زد با چه فیلمی روبهرو هستیم؛ یک فیلم به اصطلاح عاشقانهی هندی. فیلمی که در آن قرار نیست ما با یک داستان روبهرو باشیم. این فیلم تشکیل شده از چند کلیپ موسیقی است که با رقص هندی و کمی محلی کشور نیجریه ادغام شده است و قرار نیست هیچ حرفی برای گفتن داشته باشد. در صورتی که با توجه به فرهنگ قدیمی و غنی هر دو کشور تقابل این دو جوان و خانوادههای آنها میتوانست از لحاظ فرهنگی روایتی نو را ایجاد کند.
یک فیلم زمانی میتواند فیلم نامیده شود و نام سینما را به خود بگیرد که بتواند حداقل المانهای فیلمسازی را در خود داشته باشد. مخاطب زمانی در برابر یک فیلم مینشیند میخواهد بتواند با پیگیری روایت آن یک تجربهی جدید و ملموس را کسب کند. مخاطب میخواهد با همذاتپنداری با شخصیتهای داستان با آنها وارد یک دنیای جدید شود و هر آنچه برای آنها رخ میدهد را درک کند. نشستن در برابر فیلم «سلام دردسر» مانند نشستن در برابر یک شبکهی نمایش کلیپهای کوتاه موسیقی و حتی بدتر نشستن در برابر یک دوربین آشفته است که بیجهت به این طرف و آن طرف میرود تا زمان خود را سپری کند. شخصیتها در این فیلم معنایی ندارند و هر آنچه در آن اتفاق میافتد هیچ ارتباطی با دنیای واقعی ندارد. این فیلم نه فیلم است و نه در سینما جایگاهی دارد.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.