داستان ناقص، تصاویر کامل

«هیراگی» پسر نوجوان مهربان و خجالتی‌ای است که تلاش می‌کند با هم‌کلاسی‌های‌اش ارتباط بهتری برقرار کند، اما هر بار مورد سو‍‌استفاده‌ی آنها قرار می‌گیرد. او زمانی که با دختری با نام «تسومگی» که یک اونی است، آشنا می‌شود وارد دنیایی می‌شود که می‌تواند خود را تغییر دهد.

«توموتاکا شیبایاما» را با انیمه‌ی «گریان، نقاب بر چهره می‌زند» محصول سال ۲۰۲۰، می‌شناسیم. شیبایاما در اولین تجربه‌ی ساخت انیمه‌ی خود سعی کرده بود با همکاری «جونیچی ساتو» روایت دختری تنها را تصویر کند که با یک نقاب تبدیل به گربه می‌شد و نزد پسری می‌رفت که عاشق‌اش بود. روایتی که داستانی ساده و کوچک داشت و می‌توانست یک انیمه‌ی کوتاه دلنشین یا یک انیمه‌ی بلند که شرح بیشتری از کاراکترهای‌اش را در درون خود داشت، باشد. اما نه توانسته بود خلاقیت‌هایی در مسیر روایت‌اش نشان دهد و مخاطب را جذب خود کند و نه شخصیت‌های‌ داستان‌اش پرداخت‌های کاملی شده بودند. دقیقاً اتفاقی که در انیمه‌ی «دختر اونی من» نیز مشاهده می‌شود.

آقای شیبایاما روایت انیمه‌ی جدید خود را به‌خوبی آغاز می‌کند و هیراگی و شخصیت او را شرح مختصر و خوبی می‌دهد. ورود تسومگی و داستان سرنوشت او نیز جالب توجه است. در واقع نیمه‌ی ابتدایی روایت آقای شیبایاما به‌ زیبایی می‌تواند مخاطب نوجوان را با داستان دو کاراکترش همراه کند. این دو کاراکتر شخصیت‌های چندی را هم در برابر خود می‌بینند که هر یک از آنها داستانی خاص هر چند ساده را دارند. اما نیمه‌ی دوم روایت به ناگاه همه‌چیز را خراب می‌کند. مخاطب که انتظار می‌کشد دلیل تمام اتفاقات نیمه‌ی اول را ببیند، با سلسله اتفاقات پشت سرهم دیگری روبه‌رو می‌شود که هیچ‌کدام شرح درستی ندارند. شیبایاما دنیایی را در نیمه‌ی دوم تصویر می‌‌کند که منطق روایی چندانی ندارد و نمی‌تواند حفره‌های بخش اول را پر کند. مادر تسومگی چه اتفاقی برای‌اش رخ داده و چرا این اتفاق برای او رخ داده؟ او چرا زندانی شده و چرا از آن اسارت رها می‌شود؟ آن موجودات عجیبی که هیراگی را می‌بلعند چه هستند و چه قابلیت‌هایی دارند. برای مردم شهر اونی در برابر این موجودات چه اتفاقی رخ خواهد داد؟ هیراگی زمانی که دچار ناامیدی مطلق می‌شود توسط این موجودات خورده شده و وارد دنیای اونی می‌شود؟ افراد دیگر این شهر اونی از کجا آمده‌اند و دقیقاً کارشان چیست و چرا اینجا هستند؟ آقای شیبایاما تا زمانی که روایت‌اش در دنیایی انسانی قرار گرفته بود قابل درک و حتی خلاقانه دیده می‌شد، اما با ورودش به دنیای ساختگی خود دیگر نمی‌تواند منطق روایی درستی را برای این دنیا شرح دهد. در نهایت همه‌چیز همانقدر ساده که پیش می‌رود به پایان می‌رسد و تصاویری کامل، زیبا و خلاقانه توسط داستانی ناقص حرام می‌شود.