اون‌ها برام اهمیت دارند



کمتر از یک سال از مرگ «سلیمان» گذشته است. لوسی هنوز نتوانسته با این داغ کنار بیاید و هنوز هر روز به دیدار سلیمان رفته و کنار قبرش گل می‌کارد. لوسی حتی گاهی سلیمان را در کنار و در آغوش خود حس می‌کند. لوسی زندگی آرام خود را می‌گذراند که همسایه‌هایی جدید دریچه‌ای جدید از زندگی را برای‌اش باز می‌کنند. «یان» که هنرمندی نقاش است با همسر معلم‌اش ،«جولی»، و دختر کوچک‌اشان، «رز»، زندگی می‌کنند.

«آندره تشینه» از دهه‌ی ۱۹۶۰ فیلم می‌سازد. او هنوز در سن ۸۱ سالگی سینما را رها نکرده و در آخرین فیلم خود با نام «دوستان جدید من» همکاری شیرینی با «ایزابل هوپر» ۷۱ ساله داشته است. بازیگر زنی که او نیز هنوز در حال درخشیدن است و نقش‌هایی را که بازی می‌کند چنان هویت می‌بخشد که مخاطب به راحتی با آنها وارد رابطه شده و در ذهن‌اش به یادگار می‌ماند. آقای تشینه در سال ۲۰۲۳ هم فیلم دیگری ساخته بود که ما متأسفانه در سایت‌های فارسی‌زبان آن را نیافتیم و نتوانستیم در ابتدا به مرور آن دست بزنیم.

آقای تشینه در روایت خود سعی کرده وارد زندگی لوسی شود و مواجهه‌ی او را در برابر از دست دادن همسرش آن هم به دلیل فشارهای عصبی حاصل از مشکلات پلیس بودن تصویر کند. همسری که خودکشی کرده باعث شده پای لوسی حتی به بیمارستان روانی نیز باز شود. اما این همسر چرا خودکشی کرده است؟ یکی از مشکلات روایت آقای تشینه آن است که خرده پیرنگی را وارد روایت‌اش کرده و به آن هرگز نمی‌پردازد.

درواقع آقای تشینه از همان ابتدا روایت خود را به دو بخش تقسیم کرده است. بخشی که به زندگی شخصی لوسی و رابطه‌اش با همسایه‌های‌اش می‌پردازد و بخش دیگر زندگی لوسی در محل کارش و اتفاقاتی که پلیس فرانسه با آنها مواجه است. اما آقای تشینه تمام زمان روایت خود را به بخش زندگی شخصی لوسی اختصاص داده و از بخش کاری آن دوری کرده است. انگار فقط این قسمت را به این دلیل اضافه کرده که دلیلی برای اعمال نیمه‌ی دوم لوسی ایجاد کند. اما آیا این دلایل وقتی آنقدر اهمیت دارند و آن‌گونه در زندگی لوسی اثر می‌گذارند که حاضر است به خاطر آن از کارش هم اخراج شود، نباید پرداخت بیشتری می‌شدند؟

بخش زندگی شخصی لوسی اما به خوبی پرداخت شده و رابطه‌ی او را با همسایه‌های‌اش تصویر کرده است. علاقه‌ی او به رز و دختری که هرگز نداشته، علاقه به جولیا و دوستی که همیشه می‌خواسته در زندگی‌اش داشته باشد و یان که با نقاشی‌های‌اش و احساساتی که در آن نشان می‌دهد، توانسته وجه دیگری از لوسی را برای‌اش آشکار کند. بازی خانم هوپر آنقدر خوب است که باعث شده آقای تشینه حتی نیازی نبیند دیالوگ‌های زیادی را وارد روایت‌اش کند و در عوض با تصاویر با مخاطبان‌اش حرف بزند. در نهایت هم مخاطب از دیدن یک رابطه‌ی دوستانه و صمیمانه آن هم از افرادی که هیچ نسبت خونی با هم ندارند لذت برده و از زمانی که برای آن گذاشته است پشیمان نمی‌شود.