روایت سرخوشانه‌ای برای یک روز تعطیل

«سارا»، یک اینفلوئنسر اینستاگرامی، منتظر تولد اولین فرزندش است. او از زندگی و کارش خشنود است تا اینکه یک هدیه‌ی ناگهانی از سوی همسرش زندگی او را دچار چالش می‌کند. «هدوکا» همه‌چیز در زندگی دارد و بیشتر زمان خود را با پسر دوساله‌اش می‌گذراند، اما از نبود همسرش که مدام در حال کار کردن است ناراحت است. «زوزانا» مادری مجرد با دو فرزند است که نمی‌تواند از پس مخارج زندگی برآید. «الیشکا» باردار است و از زندگی با دوست‌پسرش راضی است، اما این مادرش است که با دخالت‌های بسیار زندگی را برای آنها سخت کرده است.

«وویتک موراوک» پیش از ساخت اولین فیلم بلند سینمایی خود سریال‌ها و فیلم‌های زیادی را ساخته است. بیشتر سریال‌های او روایت‌هایی خانوادگی هستند که در چندین قسمت به شرح زندگی چند خانواده و روابط میان آنها می‌پردازد. داستان‌هایی که بنا به زمان زیاد هر سریال می‌تواند شرح کاملی از هر شخصیت و روابط آن را به مخاطب‌اش ارائه دهد. درنتیجه او تجربه‌ی خوبی در تصویر کردن داستان‌های خانوادگی و زناشویی دارد و می‌داند باید چگونه روایت‌هایی را برای مخاطب عام انتخاب کند.

موراوک در این فیلم با تمرکز بر چهار زن که مادرانی جوان هستند سعی کرده گوشه‌هایی از رنج‌ها و سختی‌های زندگی این زنان را تصویر کند و البته در این راه تا حدودی هم موفق بوده است. او برای هر یک از شخصیت‌های خود داستانی خاص را برگزیده و با نشان دادن مجزای هر روایت می‌تواند مخاطب را با خود همراه کند. این چهار زن با هم دوست هستند و با صحبت با هم به تحلیل زندگی‌های خود می‌پردازند. در واقع موراوک با این کار مسیر نتیجه‌گیری داستان خود را هم آسان کرده است. هر کاراکتر با صحبت از خود و خواستن نظر دوستا‌ن‌اش باعث می‌شود نتیجه‌ای که دلخواه کارگردان است از زبان کاراکترها شنیده شود و مخاطب هم نیازی به فکر کردن یا قضاوت کردن مستقیم نداشته باشد. مشخص است که در این روایت‌ها پایان هم جز خوشی و به سامان رسیدن شخصیت‌ها چیزی نیست. موراوک در این فیلم منطق روایی را حفظ کرده و وفادار به شخصیت‌ها مسیری قابل‌ پیش‌بینی را برای آنها برگزیده است. اما او در نهایت یک داستان آرام و سرخوشانه را در مقابل مخاطب خود قرار داده که در زندگی واقعی شاید نتیجه‌ی تمام اتفاقات آن این‌چنین خوب و سرخوشانه نباشد. این روایت بیش از اندازه همه‌چیز را سهل نشان داده و همین امر هم باعث می‌شود مخاطب فقط به عنوان یک فیلم سرگرم‌کننده برای عصر یک روز تعطیل به آن نگاه کند و نخواهد چندان فکری درباره‌اش بکند. در این میان بازیگران حرفه‌ای با بازی روان خود وزنه‌ای اساسی برای فیلم محسوب می‌شوند. وزنه‌ای که بدون وجود آنها داستان حتماً چیزی کم داشت و نمی‌توانست به مانند حالا حتی اثری سرگرم‌کننده نیز برای مخاطب نشان داده شود.