آقا و خانم اسمیت کرهای در نیامد
تقابل زن و مردی جاسوس یا پلیس مخفی که هیچکدام یا یکی از آن دو از هویت همدیگر یا دیگری خبر ندارند یکی از جذابترین پلاتها در سینمای صرفاً سرگرمی و بعضاً اکشن است. از آقا و خانم اسمیث آقای «داگ لیمان» تا کنون بسیار بودهاند آثاری که سعی کردهاند از این زوج در آثار خود بهره ببرند. آقای «لی میونگ هان» نیز در اولین اثر بلند داستانی خود این مسیر را طی کرده است. او با استفاده از ستارهی بازیگری سینمای کرهی جنوبی از همان ابتدا و از طریق پوستر فیلم خود سعی دارد مخاطب را پای اثر بنشاند. اما مشکل فیلم اول او سردرگمی خودش در این روایت است.
تناسب ضربآهنگ فیلم و خط سیر روایت در چنین آثار کمدی-اکشنی باعث میشود مخاطب لحظهبهلحظه همراه کاراکترها زندگی کند. اما در این اثر با چنین تناسبی مواجه نیستیم. در عوض کارگردان گویی اصلاً به ضربآهنگ اثر کاری ندارد و در اتاق تدوین برشها را بهگونهای روی تصاویر به کار برده است که گویی با اثری که ترکیبی از کلیپهای تعقیب و گریز است مواجه هستیم. این خاصیت کلیپی بودن یک اثر سینمایی منجر به عقیم ماندن کاراکترها میشود. در این فیلم با زوجی مواجه هستیم که زن یک افسر پلیس موفق است و مرد نیز بهظاهر رانندهی سرویس مدرسهی ابتدایی است. کارگردان حتی به مخاطب اجازه نمیدهد که در ۱۵ دقیقهی ابتدایی دو کاراکتر اصلی را در زندگی شخصیاشان همراهی کند و وارد زندگی آنها شود. به همین سبب است که موقعیتهای کمدی نیز از تقابل این دو کاراکتر با دنیای پیرامون دمبریده باقی میمانند تا کاراکتر طی یک اتفاق به زندگی گذشتهی خود بازگردد. این تغییر هویت نیز در این نوع پلاتها آنقدر مهم است که بسیاری از کارگردانها نقطه عطف پردهی اول را به آن اختصاص میدهند. اما آقای لی بهراحتی از کنار این موضوع گذر میکند تا روایت مونوتون او حتی برای لحظهای مخاطب سینمای سرگرمی را دچار هیجان نکند.
این فیلم در سینمای سرگرمی روی پرده رفته است و باید حداقل استانداردهای یک اثر صرفاً سرگرمکننده را داشته باشد. مخاطب از یک اکشن-کمدی جلوههای ویژهی متناسب با فضای فیلم، موقعیتهای کمدیای که او را وادار به خنده کنند و در نهایت هیجانی را که از طریق تعقیبوگریزها به وجود میآید انتظار دارد. اما آقای لی در این اثر موقعیتهای کمدی را روی دوش همکاران پلیس زن خانواده گذاشته و سعی دارد از طریق گذشتهی مرد مخاطب را وارد یک اثر انتقامی-اکشن کند. او در فیلم اول خود تصمیم بدی گرفته و همین هم باعث سقوط روایت شده؛ تا حدی که حتی نمیتوان به آن بهعنوان یک اثر متوسط نگریست. باید دید که این کارگردان فیلماولی آیا میتواند از نقاط ضعف اثر اول خود نهایت بهره را ببرد و در آثار بعدی حداقل روایتی متوسط را در برابر چشم مخاطب علاقهمند به سینمای اکشن-کمدی قرار دهد. آنچه در اثر اول مشاهده کردیم این بود که آقای لی در انتخاب بازیگران گویی محدودیتی ندارد و صرفاً باید روایت خوبی را ساخته و پرداخته کند.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.