پوستر فیلم زمانی واسه خودم

کمدی کم‌فروغ جان همبرگ

زمانی واسه خودم
Me Time
محصول ۲۰۲۲ – ایالات متحده
ژانر کمدی
امتیاز ۰.۵
نویسنده مصطفی ملکی

جان همبرگ بهترین آثار کمدی خود را در همان دو سال اول فعالیت خود روی پرده برد. این دو اثر حداقل با نقدهای امیدوارکننده‌ای روبه‌رو شدند و همه تصور می‌کردند، جان همبرگ فیلم‌به‌فیلم بهتر شود. اما این‌گونه نشد و او دهه‌به‌دهه آب رفت. اکنون فیلم جدید این کارگردان روی پرده رفته است.
فیلم همبرگ بازیگران خوبی دارد اما توان روایت پائین‌تر از اکت بازیگران است. «کوین هارت»‌ به‌عنوان کاراکتر اصلی فیلم بسیار فراتر از روایت توان می‌گذرد. این روایت آن‌قدر کلیشه‌ای و ساده است که حتی طرفداران ژانر کمدی هم در میانه‌ی فیلم خمیازه خواهند کشید. فیلم آقای همبرگ لخت است و نمی‌تواند به بازی خوب هارت بال و پر دهد.
مارک والبرگ در این فیلم نقطه‌ی مقابل هارت است. هر چه هارت تلاشی تک‌نفره برای پیشبرد روایت دارد، والبرگ با نوعی شکم‌سیری سکانس‌ها را تمام می‌کند. این عدم تعادل بین دو بازیگری که ابتدای فیلم را به انتهای آن می‌رسانند، دیگر به خمودگی روایت و قصه نمی‌رسد و کار فیلم را از همان ابتدا یکسره می‌کند. فیلم جدید آقای همبرگ جز بازیگران خود چیزی ندارد. شاید بسیاری از مخاطبان با دیدن تصویر والبرگ در کنار هارت کمی امیدوار شوند که قرار است یکی از کمدی‌های کلیشه و کالت هالیوودی را تماشا کنند. اما پس از افتتاحیه انتظار مخاطب کم کم افت می‌کند و در نهایت بسیاری از مخاطبان حتی دیگر توان دیدن پرده‌ی سوم را هم ندارند.
این فیلم قرار است یکی از همان روایت‌های کلیشه را با پرداختی متفاوت تصویر کند. کوین هارت در نقش پدر خانواده سعی کرده خانه‌داری کند و در عوض همسرش برای تأمین معاش خانواده تلاش کند. همبرگ در همین جابه‌جایی نقش سنتی زن و مرد در یک خانواده هم هیچ خلاقیتی ندارد. همه‌چیز در این فیلم آن‌قدر تک‌بعدی و رو است که انتظار هیچ پیچشی در روایت را نمی‌توان از آن داشت. در این‌گونه آثار معمولاً سعی می‌شود همین شکستن سنت تبدیل به درون‌مایه‌ی فیلم شود و مخاطب در هر پرده بیشتر در معرض آن قرار بگیرد. اما در این فیلم چنین اتفاقی رخ نمی‌دهد. این کمدی جز بازیگران خود و در میان آن‌ها کوین هارت پرتلاش چیزی برای ارائه در ژانر کمدی ندارد؛ موقعیت‌های کمدی بی‌جان و دیالوگ‌های نخ‌نما و آبکی و تا حدی تکراری که مخاطب را حتی وادار به لبخند زدن نمی‌کنند. شاید یک نما در فیلم خلاقیت داشت و آن نمای تعلیقی قبل از حمله‌ی شیر کوهی به کاراکتر «سم» بود. این تعلیق و غافلگیری همراه با خنده کل خروجی این فیلم به‌لحاظ سینمایی محسوب می‌شود.
به‌نظر جان همبرگ دیگر از دنیای کمدی خسته شده است و بهتر است به همان کسوت تهیه‌کنندگی بپردازد. او نه روایت‌های کمدی جذابی می‌نویسد و نه گویا تغییر فضای روایت‌های خود به ژانری دیگر را دارد. همبرگ باید کمی دچار تجدیدنظر شود و بداند که زمان این کمدی‌های نخ‌نما به‌سر آمده است. تلاش برای ارائه‌ی اثر در ژانری دیگر بد نیست و شاید باعث شد خلاقیت سینمایی جان همبرگ بهتر نمود پیدا کند. در هر حال این کارگردان، حداقل در این مقطع، به‌درد ژانر کمدی نمی‌خورد.

گفت‌وگو

نظرت درباره‌ی این فیلم چیست؟