مخاطب این فیلم بچه‌ها نبودند

«ویل اسپک» و «جاش گوردون» از سال ۲۰۰۷ در سینمای هالیوود مشغول ساخت کمدی‌ هستند و روایت‌های آن‌ها مانند بسیاری از کمدی‌های میانه روی زوج‌هایی استوار است که در موقعیتی خاص از زندگی خود قرار دارند. اما این زوج کارگردانی کم‌کم از این پوسته بیرون آمدند و سعی کردند تمرکز روایت‌های خود را از روی زوج بازیگری بردارند. یکی از آثار آن‌ها در این دست روایت‌ها فیلم جدید «لایل، لایل، کروکودیل» است.
داستان این فیلم حول یک کروکودیل کوچک می‌چرخد که توسط فردی شکست‌خورده در نمایش‌های شعبده‌بازی با نام «هکتور» خریداری می‌شود. کارگردان‌ها در همان سکانس ابتدایی سعی دارند منطق روایی اثر را از طریق همان فروشگاه حیوانات عجیب‌و‌غریب به مخاطب انتقال دهند. پس از این معرفی «لایل» دیگر در فیلم حضور پرمعنایی دارد و مخاطب به راحتی او را می‌پذیرد.
در آثار لایو اکشن یکی از مهم‌ترین مسائل شیوه‌ی طراحی کاراکتری‌ست که از دل کمیک‌بوک یا انیمیشن بیرون آمده است. باید گفت که تیم طراحی لایل باعث پویایی بیشتر این کاراکتر و آمیختگی او با فضای نیویورک شده‌اند. کاراکترهای انسانی پیرامون لایل، برخلاف خود او، کلیشه‌های رایج کمدی‌های خانوادگی هستند؛ از پسر کوچکی که همراه او می‌شود تا کاراکتر هکتور و خانم و آقای پریم و در نهایت همسایه‌ای که همان کاراکتر آزاردهنده‌ی این نوع قصه‌هاست. گویا فقط لایل و آن گربه‌ی کوچک بازیگران اصلی و تأثیرگذار این قصه هستند. این زوج کارگردانی گویا تمام تمرکز خود را روی همین مسئله گذاشته‌اند و از شخصیت‌پردازی دیگر کاراکترها غافل مانده‌اند. به‌طور مثال استفاده از بازیگری چون «خاویر باردم» در یک اثر کمدی انتخاب هوشمندانه‌ای بود. اما کاراکتر هکتور که باردم نقش آن را بازی می‌کند نیاز با شخصیت‌پردازی بیشتری داشت. این فیلم اقتباسی از روی یک کتاب کودکانه با همین نام است. اما روایت سینمایی نشانی از فضای کودکانه‌ی لایل و دنیای اطراف او ندارد. این روایت بسیار شلوغ است و مخاطب کودک چندان نمی‌تواند با قصه و آنچه بر لایل می‌گذرد ارتباط برقرار کند. ای ناهمخوانی بین کتاب و روایت باعث شده گستره‌ی مخاطبان این فیلم بیشتر در رده‌ی بزرگسالان باشند. هر چند رخدادهای فیلم می‌تواند برای یک کودک ۵ ساله نیز قابل تماشا باشد، اما ازدحام کاراکترها در قاب باعث نمی‌شود مخاطب کودک بتواند لایل را همچون بسیاری دیگر از کاراکترهای مانا در سینما به ذهن بسپارند. لایل سینمایی، برعکس لایل در کتاب داستان، نمایی بزرگسالانه دارد و آن‌قدر کودکانه نیست. در سینمای کودک به‌یاد داشتن این نکته ضروری است که کاراکترها بتوانند در ذهن پویای کودک زندگی کنند. لایل این توانایی را ندارد.
زوج کارگردانی اسپک و گوردون پس از این اتراق در سینمای کودک قرار است به‌سراغ اتراقگاهی دیگر در ژانری متفاوت بروند. اثر بعدی آن‌ها در ژانر دلهره-کمدی است که در سال ۲۰۲۳ روی پرده خواهد رفت و باید دید آن‌ها بالاخره چه زمانی به هویت سینمایی خود در ژانر کمدی دست خواهند یافت. این زوج کارگردانی به‌راحتی می‌توانند خلاقیت خود را در سینمای کمدی به رخ بکشند، اما لازمه‌ی این کار آگاهی آن‌ها از آن چیزی‌ست که می‌توانند در این ژانر انجام دهند. تاکنون که چنین اتفاقی رخ نداده است. حال باید دید پروژه‌های جدید تبدیل به سکوی پرش آن‌ها خواهند شد یا خیر!