عطری که فریبی بیش نبود

سینمای کره مدت‌ها است که توانسته نگاه دیگر کشورها را به خود جلب کند. در این سال‌ها کارگردانان جوان موفقی نیز با قدرت تمام وارد این عرصه شده‌ و در بعضی ژانرها خواهان گذر از دروازه‌ی جذب مخاطب‌‌ هستند و با دست بردن به مضامین و محتواهای گیشه‌پسند و پر مخاطب سعی بر ورود به دنیای منحصر به فرد خود دارند. سبک کمدی-درام یکی از پربیننده‌ترین سبک‌ها در تولیدات امروزی کره جنوبی به‌شمار می‌رود. «لیم سونگ-یونگ» در دومین فیلم بلند خود روایت طنازانه‌ای را برای عرضه ارائه می‌دهد.

«چانگ-سو» با بازی «یون شی-یون» جوانی شلخته و بی‌انگیزه است که همیشه برای رسیدن به محل کارش دیر می‌کند و هر روز صبح دوان‌دوان به سمت اتوبوس می‌رود و مخاطب به‌تدریج متوجه می‌شود که انگیزه‌ی او برای دویدن و رسیدن به اتوبوس، دختری‌ست که چانگ-سو به آن علاقه‌مند است. او حاضر است ملامت‌های کارفرمای خویش را تحمل کند و روزها را از پی هم بگذراند اما به هر طریقی که باعث دیدار مجدد او و دختری که سخت شیفته‌اش است، برسد. در مقابل ،«آرا» با نقش‌آفرینی «سئول این-آ»، دختری سخت‌کوش و دوست‌داشتنی‌ است که فقط عشق را در زندگی‌اش کم دارد. آرا غافل از اینکه چانگ-سو مدت‌هاست به او علاقه دارد و او را زیرنظر گرفته، به زندگی خود ادامه می‌دهد. در این میان سکانس‌های نسبتاً کمدی که مختص این ژانر است مخاطب را پای تماشا نگاه می‌دارد. تلاش چانگ-سو و از طرف دیگر ترس و اضطراب او برای ابراز عشق‌ به آرا با اتفاقی تصادفی به ثمر می‌نشیند. او ناخواسته وارد پروژه‌ای می‌شود که آزمایش‌هایی از جذب جنس مخالف را به دنبال دارد. ناگهان عطری که تصادفی می‌زند، باعث می‌شود زنان یکی پس از دیگری به دنبال او راه بیفتند و هر کدام با تماشای چهره‌ی چانگ-سو یاد عشق نخست‌اشان بیفتند. چانگ-سو به تدریج متوجه این جنبه‌ی جادویی عطر می‌شود و بهانه‌ای پیدا می‌کند تا آرا را به سمت خود بکشد که در این امر نیز موفق عمل می‌کند.

آقای سونگ-یونگ در دومین فیلم بلند خود نشان داد که همچنان در کلیشه غوطه‌ور است. قابل پیش‌بینی بودن داستان از نقطه ضعف فیلم است. در این ژانر آنقدر باید جانب احتیاط را رعایت کرد که بیننده با ورژن متفاوتی ازین‌گونه ماجراها مواجه شود؛ نه اینکه با داستانی یکسان، همچنان سیل عظیم کلیشه‌ها و تکرارپذیری فیلم‌ها در اشکال مختلف را شاهد بود. عطری که همچون کاتالیزور رابطه‌شان را عمق می‌بخشد و علاقه‌ی بین‌اشان را بیشتر و بیشتر می‌کند؛ آیا نباید از جلوه‌های ویژه‌ی درخوری نیز برای القای آن‌ به بیننده استفاده می‌شد؟! مخاطب شجاعتی که از طریق آن رایحه به پسر جوان هدیه می‌شود را ناتوان می‌بینید. داستان خطی نسبتاً موفقی که می‌توانست با پرداخت عمیق‌تر به یکی از پربیننده‌ترین و در عین‌حال شیرین‌ترین فیلم‌های این سبک مبدل گردد. بیشترین ضربه به فیلم را باید در پایان‌بندی ناقص آن دانست. هرچه‌قدر فیلم در لحظاتی شیرین بود، اما پایان بدون برنامه‌اش نتوانست آن فیلم را به اثری به‌یادماندنی در ذهن مخاطب تبدیل کند.  بازی خوب بازیگران و شیمی غالباً جذاب و ملموس بین کاراکترهای اصلی را نیز نمی‌توان کتمان کرد. موسیقی هم با آشکار شدن در لحظات دراماتیک و گاه غم‌آلود به هر چه موثرتر شدن فیلم کمک کرد.

فیلم «عطرم را دوست داشته باش» برای تماشای آخر هفته می‌تواند نیاز مخاطب را با گذران وقت و خلق نماهایی گاه طنز برآورده کند. با اینکه سئونگ-یونگ از فیلم پیشین خود قدمی بالاتر برداشته است، اما هنوز برای پرداخت‌های قوی‌تر و ماندگارتر جا دارد و امیدواریم نیاز مخاطب باهوش امروزه را بیشتر در نظر بگیرد.