عشق‌های نوجوانی

یک زوج فرزندی به دنیا می‌آورند که از همان بدو تولد هر کسی که به او خیره می‌شود را می‌کشد. راه‌حل پدر و مادر چیست؟ بانداژ کردن چهره‌ی او برای دوری از این تقابل چهره‌ای. او دیگر نه با یک چهره‌ی عادی و جذاب، بلکه با صورتی بانداژ شده به جامعه پا می‌گذارد. به‌نظر ایده‌ی جذابی می‌آید، اما جذابیت در همین پلات باقی می‌ماند و در ادامه فقط تأکیدهای مکرر و پیچش‌های داستانی بی‌‌فایده تا بلکه کارگردان بتواند تصویری جذاب را از تقابل این نگاه‌های کشنده و جذاب و دیگر افراد به دست دهد، را شاهدهستیم.
روایت این داستان از اساس روی بی‌منطقی بنا نهاده شده است. ایده که مشخص است؛ یک انسان که با خیره شدن به چهره‌ی او خواهی مرد. اما اتصال این ایده به کل روایت فقط و فقط ناتوانی فیلم‌ساز در پرداخت به آن را نشان می‌دهد. کارگردان در این بی‌منطقی دختر نوجوانی را وارد زندگی این چهره‌ی جذاب داستان می‌کند و قصد دارد با ایجاد فضایی ملودرام‌گونه مخاطب را از ربط‌های منطقی داستان دور کند و تمام حواس‌اش را به‌سوی این رابطه جلب کند. اما این نوجوان در یک شهر پر از آدم‌های مختلف زندگی می‌کند. دکتر روان‌شناس‌اش مرده. یک دختر دیگر را در یک درگیری کشته و احتمالاً کشته‌های دیگری که ما ندیده‌ایم. اما در این شهر و این کشور قرار نیست او را تحت کنترل در آورند؟ یا شاید به این سبب که فیلم زیرمجموعه‌ی کمیک‌های دی‌سی و مارول نیست باید خود را در مسیر دیگری قرار دهد؟ چهره‌ای که می‌کشد اما فقط یک شب با گونی بر سر در بازداشتگاه پلیس نگه داشته می‌شود و بعد از آن آزاد است که برود.
دختر نوجوان که دل از این پسر نوجوان برده هم دچار یک نارسایی قلبی‌ست و نباید دچار هیجان شود. او نقش کسی را بازی می‌کند که پسر را در لحظه‌ای که قرار بوده خودکشی کند به زندگی بازگردانده است و حال قرار است با حذف خود به او زندگی جدیدی با آدم‌های دیگر نشان دهد. درسی که قرار است به او بدهد این است که تو می‌توانی «اتانازی» زنده‌ و طبیعی افرادی باشی که دیگر امیدی به زندگی ندارند. به‌یاد فیلم «شما جک را نمی‌شناسید» می‌افتیم که زندگی واقعی دکتری را روایت می‌کرد که برای بیماران رو به مرگ اتانازی را انجام می‌داد. آن همه گره داستانی در آن فیلم و تمام مشکلات حقوقی به یک سو و فیلم حاضر هم در یک سو.
فیلم در نهایت یک عاشقانه‌ی تینیجری است که با رنگ و لعاب دادن به نوع قصه قرار است مخاطبی که در این سن قرار دارد را سرگرم کند. شاید در این امر موفق باشد، اما در نهایت نمی‌تواند یک اثر خوب لقب گیرد. این فیلم شاید می‌توانست کلیپی جذاب برای کار یکی از خوانندگان پاپ و نوجوان ایالات متحده باشد و بیش از ۶ دقیقه هم زمانی نبرد.