آغوش باز و بی‌رحم زندگی در موزیکالی دوست‌داشتنی

در سینمای حال حاضر ورود به درون دنیای ملودرام‌ها و عاشقانه‌ها جسارت زیادی می‌خواهد. مخاطب آن‌قدر در تاریخ سینما در معرض آثار بزرگ در این ژانرها قرار گرفته که حتی مخاطبان علاقه‌مند به این ژانرها نیز با کمی تردید به آثار جدید ورود می‌کنند. در سینمای ژانرمند کره‌ی جنوبی هم شاهد هستیم که چگونه آثار ملودرام را بیشتر در قالب سریال‌های تلویزیونی ارائه می‌دهند و کم‌و‌بیش سعی می‌کنند قفسه‌ی سینمایی را با آثاری متوسط پر کنند. اما زمانی که پای موزیکال به‌میان می‌آید، سینمای کره‌ی جنوبی کمی با احتیاط گام برمی‌دارد. به‌همین سبب است که در تاریخ سینمای کره‌ی جنوبی آثار موزیکال خیلی کمتر از دیگر کشورها دیده می‌شوند. در سال ۲۰۲۱ اثری جاده‌ای و موسیقی‌محور با نام «جعبه» ‌روی پرده رفت که در روزهای آینده به مرور آن خواهیم پرداخت. اما اثری که اکنون به مرور آن می‌پردازیم نشان از این دارد که سینمای کره‌ی جنوبی سعی دارد موزیکال‌ها را کم‌کم وارد سینمای ژانری خود کند و این فاصله‌ی یک‌ساله بین دو اثر باعث امیدواری می‌شود.
موزیکال «زندگی زیباست» سومین اثر بلند سینمایی «چوی کوک-هی» است. این کارگردان اولین تجربه‌ی یادگیری سینما را در کنار «هونگ سانگ-سو»ی بزرگ از سر گذراند و توانست از همین همکاری درس‌های بزرگی بگیرد و در آثار کوتاه بعدی خود نشان از ظهور یک کارگردان قابل احترام در سینمای کره‌ی جنوبی داشت. چوی در دو اثر بلند اول خود درام‌هایی ساده را روی پرده برد. اما چوی در اثر سوم خود به‌سراغ موزیکالی عاشقانه رفته است و سعی دارد روی ترسناک زندگی را در دو ماه آخر زندگی یک زن خانه‌دار تصویر کند.
روایت این فیلم درون کلیشه‌های ملودرام و عاشقانه دست‌و‌پا می‌زند؛ زنی خانه‌دار متوجه می‌شود که دو ماه بیشتر به پایان زندگی او نمانده است. به همین سبب سعی می‌کند لیستی از کارهایی را که می‌خواهد قبل از مرگ انجام دهد تهیه کند و سعی کند در این مدت باقی‌مانده از عمرش لیست را کامل کند. یکی از جنبه‌هایی که این موزیکال را دوست‌داشتنی می‌کند اصرار کارگردان روی قصه است. مخاطب در این اثر در حال تماشای یک قصه است و در آن میان وارد ذهن این زن‌و‌شوهر می‌شود و موزیکال در این گذرهای ذهنی شکل می‌گیرد. در نتیجه در هیچ‌جای داستان نظم قصه به‌هم نمی‌خورد و مخاطب بی‌آنکه از قصه به بیرون پرتاب شود، همچنان درون آن قرار می‌گیرد.
یکی از خصوصیات بسیاری از موزیکال‌ها پالت رنگی آن‌هاست. چوی سعی دارد نظم رنگی را در این اثر کاملاً ملایم نگاه دارد و از کانتراست رنگی بالا در آن استفاده نکند. انتخاب موسیقی و طراحی رقص‌ها نیز در این اثر کاملاً مطابق با قصه هستند. کارگردان سعی دارد تا جایی که می‌تواند از شلوغی و ازدحام بیش‌از‌حد گروه‌های رقص اجتناب کند و در عوض موزیکال را بین این زوج جان ببخشد. مخاطب در هیچ‌کدام از سکانس‌های موزیکال دچار زدگی نمی‌شود و این یعنی کارگردان انتخاب درستی کرده است. مخاطب علاقه‌مند به دنیای ملودرام‌ها و عاشقانه‌ها از این روایت ساده و عاشقانه کمال لذت را می‌برد و در عین حال از موقعیت‌های کمدی ملیحی که بین این زوج میانسال ایجاد می‌شود کیفور خواهد شد. باید دید سینمای کره‌ی جنوبی موزیکال را نیز به سبد سالانه‌ی ژانرهای خود اضافه خواهد کرد یا همچنان با احتیاط به‌سوی آن گام برمی‌دارد.