حتی مخاطبان مانگا هم این فیلم را دوست ندارند

«میناتو» بیست ساله است و با مادر، پدر و برادر ناتنی‌اش زندگی می‌کند. او از «تورو» که پسر همسر مادرش است بسیار ناراحت و عصبانی است، زیرا این پسر جوان تمام زندگی او را تحت تأثیر قرار داده و زیبایی‌اش باعث شده در تمام سال‌های دبیرستان و بعد از آن نه دوست دختری داشته باشد و نه دوست‌پسری جرأت کند به سمت او بیاید. او یک روز اتفاقی زمانی که لباس دختران راهنمایی را پوشیده و کلاه‌گیس به سر گذاشته تا برای عکس‌برداری به دوست‌اش کمک کند با تورو مواجه می‌شود. تورو بدون اینکه او را بشناسد یک دل نه صد دل عاشق او می‌شود.

همانطور که در مرور بسیاری از آثار سینمای ژاپن دیده‌ایم این سینما در ژانر درام حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و مخاطب سینما به راحتی می‌تواند در میان انبوه فیلم‌های ساخته شده در این ژانر فیلم‌های برتری را برای مشاهده انتخاب کند. این سینما اما به‌نظر می‌رسد هنوز در ژانر کمدی خام است و نمی‌تواند چنان که باید روایتی کمدی و قابل تأمل را بیان کند که در آن ساده‌لوحی و حماقت دیده نشود. «سایجی یاکومو» کارگردان تاحدودی تازه‌کار ژاپنی در سال ۲۰۲۱ سعی کرده است با توجه به یکی از مانگاهای پرطرفدار ژاپنی روایتی زنده و طنز را خلق کند. مانگای «دروغگو در برابر دروغگو» در سال ۲۰۱۰ آغاز شد و در سال ۲۰۱۷ پایان یافت و در تمام دوره‌های چاپ خود توانست مخاطبان نوجوان زیادی را متوجه خود کند. یاکومو هم با نگاهی به تعداد زیاد مخاطبان این مانگا تلاش کرد لایواکشنی ملموس را در برابر این مخاطب قرار دهد و با تکیه بر تعداد آنها موفقیت فیلم خود را بالا برد. اما این فیلم نه‌تنها نمی‌تواند مخاطب عام و نوجوان سینما را جلب خود کند، بلکه توانایی جذب مخاطبان و علاقهمندان مانگای آن را هم ندارد. در ابتدا بازی بازیگران آنقدر ضعیف است که مخاطب بعد از دیدن چند سکانس ابتدایی از آن ناامید می‌شود. زیرا اکت و موتیف‌های رفتاری بازیگر نقش میناتو بسیار زیاد و مصنوعی دیده می‌شود. او دختری بسیار غرغرو و بهانه‌گیر دیده می‌شود که رخ دادن هر اتفاقی برای‌اش به دلیل بی‌دست‌وپایی و بی‌عرضه بودن‌اش است. از سوی دیگر بازیگر نقش تورو هیچ اکتی را انجام نمی‌دهد. عدم انجام واکنش‌های درست این بازیگر باعث می‌شود علاقه‌مند شدن زنان و دختران بسیار به او احمقانه و بی‌منطق جلوه کند. یاکومو هرگز تلاش نمی‌کند نشان دهد چرا دختران زیادی عاشق او می‌شوند و چرا او عاشق هیچ‌کدام از آنها نمی‌شود.

روایت یاکومو اما بیش از همه باری‌به‌هرجهت و ساده‌لوحانه است. پیرنگ اصلی داستان کاملاً کلیشه‌ای و بدون هیچ خلاقیت تصویر شده است. شخصیت‌پردازی‌ها هم اگر بشود گفت شخصیت‌پردازی‌ای در آن وجود دارد، خام و مضحک هستند و شخصیت‌ها به همان سادگی عاشق می‌شوند که متنفر شده‌اند. یاکومو هیچ تلاشی نکرده است به شخصیت‌های خود هویتی خاص و مستقل دهد. آنها مطابق خواسته‌ی خالق خود به هر سویی می‌روند و توانایی انجام هیچ کاری را ندارند. با رخ دادن اولین اتفاق مهم در داستان دیگر مخاطب می‌داند در برابر چه چیزی قرار گرفته حتی اگر مانگا و داستان اصلی را هم نخوانده باشد، به همین دلیل هم فیلم آقای یاکومو هرگز نمی‌تواند حتی مخاطب مانگای اصلی را هم متوجه خود کند. این فیلم نه شخصیت‌پردازی مانگا را دارد و نه به قسمت‌های مهم آن در مسیر روایت اشاره کرده است.