فرصتی دوباره

کلوزآپ تصویر زنی مسن آغازگر فیلم است؛ زنی با موهای پریشان که خیره به روبه‌روست. «جون» در مرکز نگهداری افراد دارای بیماری زوال عقل زندگی می‌کند. او در دنیایی دیگر سیر می‌کند و خاطرات گذشته گاه به گاه در ذهن او مرور می‌شود. اتفاقات روزمره هم برای‌اش به مانند برش‌های ناگهانی دیده می‌شوند. او در یک لحظه در برابر مرد تعمیرکار مرکز نشسته است و لحظه‌ای دیگر خود را در برابر دخترش می‌بیند. دختری که حتی مطمئن هم نیست که دخترش باشد. جون پنج سال است که در این مرکز است تا اینکه یک روز صبح زمانی که از خواب برمی‌خیزد دوباره تبدیل به همان جونی می‌شود که پیش از بیماری‌اش بوده است. اتفاقی نادر اما شدنی. اتفاقی موقتی که باعث می‌شود جون دوباره خودش باشد.

فیلم « هنوز آلیس»؛ محصول ۲۰۱۵، داستان آلیس زنی موفق و استاد دانشگاه بود که با بیماری آلزایمر روبه‌رو می‌شد. او در مسیر آغاز بیماری خود تا زمانی که اوضاع خود را وخیم می‌دید، تلاش می‌کرد تا می‌تواند این پروسه‌ی دردناکِ از یاد بردن تمام زندگی‌اش را کمی طولانی‌تر کند اما مگر می‌شود؟ این فیلم در داستانی ساده سعی می‌کرد ما را در یک روایت خطی با آلیس همراه کند. اما در سال ۲۰۲۱ فیلم «پدر» با درخشش «آنتونی هاپکینز» در داستانی غیرخطی و دردناک سعی کرده بود به نوعی دیگر این گونه بیماری‌ها را به تصویر بکشد و ما را به درون ذهن آنتونی ببرد و با اتفاقات و رویدادهایی که نمی‌دانستیم کدام واقعی هستند و کدام غیرواقعی، هر چه بیشتر ما را با او همراه کند. داستانی تلخ از روزهایی تلخ که هر کسی شاید در آینده‌ای دور یا نزدیک نصیب‌اش شود. فیلم «دوباره جون» اما با داستانی خوشبینانه‌تر سعی کرده با کاستن از تلخی اتفاقاتی که برای جون رخ داده است، ما را وارد زندگی او کند. ما او و دو فرزندش را می‌بینیم و داستان‌های آنها را هم می‌شنویم. با آنها ارتباط برقرار می‌کنیم و همراه آنها می‌شویم. این فیلم اما هرگز به مانند فیلم «پدر» نمی‌تواند عمق هر آنچه که این بیماری نصیب قربانی‌اش می‌کند را نشان دهد و البته که این قصد را هم نداشته است.

فیلم «دوباره جون» داستانی کمدی و عاشقانه است از عشقی از دست رفته و عشق‌هایی فراموش شده. عشق جون به مردی که سال‌ها پیش او را بنا به شرایطی که داشته، رها کرده است و عشقی که فرزندان‌اش نسبت به هم داشته‌اند اما آن را فراموش کرده‌اند. جون با ورودش به دنیای دختر و پسرش بار دیگر این فرصت را برای فرزندان‌اش ایجاد می‌کند که بتوانند زندگی‌های فراموش‌شده و حتی عشق‌های فراموش شده‌ی خود را دوباره به دست آورند. این اتفاق برای خود او هم فرصتی قابل تأمل می‌شود. شخصیت جون در مسیر داستان با فلش‌بک‌هایی که به گذشته و به دوران جوانی خود می‌زند، عشق خود را به ما رفته‌رفته معرفی می‌کند. داستان خانواده و دختر و پسرش نیز در روایتی ساده بیان می‌شود و همه‌چیز برای دیدن، شناختن و لذت بردن از فیلمی زیبا کافی است.

نمی‌توان از پختگی و ساختار محکم داستان فیلم «دوباره جون» گفت و از بازی بازیگران آن چیزی نگفت. تمام بازیگران فیلم با بازی روان و کاملاً واقعی خود توانسته‌اند حس زیبای یک خانواده‌ی دوست‌داشتنی را به ما منتقل کنند. «یونی هزلهرست» بازیگر باسابقه‌ی استرالیایی در نقش جون، هم توانسته است در نقش زنی آشفته که دارای بیماری زوال عقل است و نمی‌داند چه اتفاقاتی پیرامون‌اش درحال رخ دادن است به خوبی بازی کند و هم توانسته است نقش زنی بااعتماد به نفس و مدیر که توانایی مقابله با هر مشکلی دارد را به زیبایی ایفا کند. بازیگران نقش «جنی» و «دوون» نیز با بازی روان خود در ایجاد صمیمیت و نزدیکی ما با فیلم نقش به‌سزایی داشته‌اند.