آقای فیگ همیشه چند گام عقب است

در مرور فیلم «مدرسه‌ی خیر و شر» در باب سینمای میانه و متوسط آقای «پل فیگ» صحبت کردیم. این کارگردان در جدیدترین اثر خود بار دیگر به‌ سراغ زوج جدیدی در یک اکشن-کمدی به سبک فیلم‌هایی چون «جاسوس» و «مخمصه» رفته است. او روایت خود را با توضیحاتی در باب رکود اقتصادی بزرگ در سال ۲۰۲۶ آغاز می‌کند که طی آن لاتاری بزرگی با نام «لاتاری کالیفرنیا» تبدیل به فرصتی می‌شود تا یک برنده‌ی خوش‌شانس بتواند به رفاه برسد. آنچه آقای فیگ از این رکود در کلمات ارائه می‌دهد انتظار مخاطب را برای تماشای یک کمدی سیاه در قالب اکشن بیشتر و بیشتر می‌کند. پس از این توضیحات ابتدایی به سال ۲۰۳۰ می‌رویم و از طریق دو کاراکتر اصلی اوضاع شهر لس‌آنجلس را رصد می‌کنیم. اما زمانی که به روایت‌های گذشته‌ی این کارگردان سر می‌زنیم و آن‌ها را به‌صورت گذری در ذهن مرور می‌کنیم، متوجه خواهیم شد که ردای چنین قالبی بر تن آقای فیگ بزرگ است.

توضیحات ابتدایی کارگردان هیچ تناسبی با آنچه که در ادامه‌ی روایت شاهد هستیم ندارد. قاب‌های او مانند دیگر آثارش همان روشنابی پر زرق و برق کمدی-اکشن‌های میانه‌ی هالیوود را تصویر می‌کند. آن پادآرمان‌شهری که قرار است همچون سری فیلم‌های پاکسازی مخاطب را وارد یک هرج و مرج افسارگسیخته کند در این اثر رنگ می‌بازد. آقای فیگ کارگردان چنین درون‌مایه‌هایی نیست. به سبب همین است که کاراکترهای کیتی و نوئل همچون دیگر زوج‌های بازیگری این کارگردان در آثار گذشته بی‌رمق و لوس و در نهایت باری به هر جهت به مسیر خود ادامه می‌دهند. آقای فیگ در ادامه‌ی توضحیات ابتدایی خود عنوان می‌کند که برنده‌ی این لاتاری باید تا غروب همان روز زنده بماند و طی این مدت هر فردی که بتواند این برنده را به قتل برساند به‌جای او جایزه‌ی بزرگ را از آن خود خواهد کرد. این پلات به خودی خود نشان از یک اثر پر هیاهویی دارد که کارگردان فقط باید بی‌نظمی اثر را بیشتر کند و از دل آن نظم روایی مورد نظر خود را بیابد. متأسفانه چنین اتفاقی در این روایت رخ نمی‌دهد و هر چه می‌بینیم در محوطه‌ای کوچک و تک‌لوکیشن‌هایی تصویر شده که گویی عده‌ای از بازیگران مکمل و هنروران همچون گله‌ی گوسفند از این سو به آن‌سو می‌روند. ماهیت شهری لس‌آنجلس در این اثر تبدیل به کوره‌شهری می‌شود که گویی فقط ۱۰۰ نفر ساکن دارد.

اما در مورد زوج بازیگری «جان سینا» و «آکوافینا» باید گفت که انتخاب بدی‌ست. به این دلیل که آکوافینا در این اثر نیز همانند خیلی دیگر از آثاری که به ایفای نقش پرداخته صرفاً یک استندآپ‌کمدین است و نه یک کاراکتر با نام کیتی. از آن‌سو جان سینا نیز باید در حصار کارگردانی کاربلد باشد تا بتواند از پتانسیل و استعدادی که در نقش‌های کمدی دارد به کمال متناسب با یک اثر در سینمای تجاری و سرگرمی برسد. این زوج به هیچ عنوان در این اثر همگن نیستند و در نتیجه آن چیزی که در موقعیت‌های مختلف شاهدش هستیم مونولوگ‌های استندآپی آکوافینا در برابر تلاش بی‌ثمر جان سینا برای تناسب با این موقعیت‌هاست. آقای فیگ در اکشن-کمدی‌های خود حتی نسبت به ترندهای هالیوودی نیز چند گام عقب است و باید گفت اثر او با درون‌مایه‌ای غنی، خالی از هر نوع قریحه‌ی سینمایی، حتی در استانداردهای هالیوودی، است.