خوب برای بیست سال پیش

«پااولته» به همراه خواهر همسرش، «گیلبرته»، و یک راهبه مدرسه‌ای را اداره می‌کنند که به دختران آداب همسرداری و خانه‌داری را می‌آموزند. در این مدرسه به دختران چگونگی ایجاد رضایت در مردان حتی به قیمت نادیده گرفتن خودشان را آموزش می‌دهند. مرگ همسر پااولته اما همه چیز را تغییر می‌دهد.
فیلم‌هایی با سوژه‌ی مدارس گاه مخاطب هدف خود را نوجوانان قرار می‌دهند و گاه این بزرگسالان هستند که هدف روایت فیلم هستند. از دیگر سوی گاه این فیلم‌ها روایت‌هایی ترسناک و جنایی هستند که مرگ یک نوجوان قرار است منجر به رخ دادن اتفاقات ترسناک دیگر شود. گاه ما با فیلم‌هایی هیجان‌انگیز و ماجراجویی روبه‌رو هستیم که قرار است عطش هیجان نوجوانان را بخواباند و گاه نیز با درام‌هایی ساده و اثرگذار مواجه می‌شویم که می‌تواند رابطه‌ی بزرگسالان با نوجوانان را به خوبی تصویر کند. در این میان فیلم‌های کمدی نیز اگر بتوانند روایت خود را هدف‌مند کنند برای نشان دادن تناقض‌های دنیای نوجوانی و بزرگسالی یا حتی دنیاهای متفاوت نوجوانان مفید هستند. فیلم «چگونه یک همسر خوب باشیم» نیز روایتی طنز است که قرار است با نشان دادن دنیای زنی که همسرش تمام زندگی او را تشکیل می‌دهد عدم استقلال مالی و فکری او و اثرات آن را به تصویر درآورد.
اغراق نیست اگر بگویم دیدن «ژولیت بینوش» در پوستر این فیلم یکی از دلایلی بود که مرا به دیدن این فیلم مشتاق‌ کرد. بینوش بازیگری ۵۸ساله است که هنوز هم طراوت و زندگی را می‌توان در بازی‌های او دید. او شاید از معدود بازیگرانی باشد که برخلاف بازیگران هالیوودی هرگز آن اصالت بازی خود را از دست نداد و همواره با انتخاب فیلم‌های خوب توانست علاقه‌مندان زیادی را جذب خود نگه دارد. او در این فیلم نیز مثل همیشه توانسته مهره‌ی مهمی باشد که با بازی خوب خود کمبودهای داستانی را جبران کند. اما این فیلم از آن فیلم‌هایی است که شاید بیست سال پیش می‌توانست بسیار اثرگذار دیده شود. این فیلم در سال ۲۰۲۲ و برای نوجوانان یا بزرگسالان این روزها کمی تکراری یا حتی مضحک دیده می‌شود. در این فیلم قرار است دختران یاد بگیرند خانه‌داری یا همسرداری به تنهایی نمی‌تواند هدف زندگی یک زن باشد و زنان باید در ابتدا خود را دوست داشته باشند تا بتوانند دیگران را هم دوست داشته باشند. اگرچه هنوز هم ما رفتارهای موجود در این فیلم را در بسیاری از جوامع می‌بینیم، اما نوع صحبت درباره‌ی این موضوعات در این فیلم شاید بیش از اندازه شعاری و اغراق‌آمیز بود. حالا که تبعیض‌های موجود در دنیای زنان دیگر به مانند گذشته واضح نیستند و مثلاً زنان به سرکار می‌روند یا حساب بانکی جداگانه دارند یا حق رای‌هایی حتی ظاهری دارند، برای به تصویر درآوردن تبعیض‌های امروزی بهتر است به مسائلی مهم‌تر از زنانی که باید خانه‌داری و بچه‌داری را به مانند گذشته بیاموزند، توجه شود. حال دغدغه‌های زنان داشتن یک شخصیت مستقل اجتماعی و حتی روحی و روانی است. به همین دلیل این فیلم نمی‌تواند دغدغه‌های امروزی را به تصویر درآورد و تصاویرش بعد از زمانی اندک خسته‌کننده یا حتی اغراق‌آمیز دیده می‌شوند. بازی بینوش هم نمی‌تواند داستان تکراری این فیلم را نجات دهد.