آثاری که متمرکز نیستند

اقتباس‌های سینمایی هالیوود از رخدادهای ورزشی ایالات متحده آن‌قدر زیاد است که سال‌به‌سال می‌توان میزان علاقه‌ی استودیوهای هالیوودی به ورزش‌های اصلی این کشور را مشاهده کرد. آثار قدرتمند را که کناری بگذاریم انبوهی از فیلم‌های ضعیف و متوسط این لیست را پر می‌کنند. یکی از این رخدادها مربوط به تیم فوتبال آمریکایی «نیواورلئانز سنت» است. در سال ۲۰۱۲ کاشف به عمل آمد که «شان پیتن»، سرمربی این تیم، به‌ازای مصدوم کردن بازیکنان حریف به بازیکنان تیم خود جایزه می‌دهد. همین اتهام باعث تعلیق یک ساله‌ی او از مربی‌گری شد. او به شهر زادگاه خود در تگزاس رفت تا با همسر قبلی و پسرش دیدار کند. همین دیدار باعث شد تا طی این یک سال مربی تیم مدرسه‌ی پسرش شود و تجربه‌ای باورنکردنی از یک زندگی ساده را پشت سر بگذراند.
برادران «کینن» را به‌سبب آثار کوتاه و کمپانی فیلم‌ مستقلی که دارند می‌شناسیم. آن‌ها بیش از سینمای داستانی روی مستند و فیلم کوتاه تمرکز دارند و اینکه به‌سادگی وارد ساخت آثار بلند سینمایی جریان اصلی شده‌اند جای تعجب دارد. اولین کمیت لنگ فیلم نحوه‌ی ورود آن به داستان زندگی شان پیتن است. در افتتاحیه با چند برش پی‌در‌پی و نشان دادن پیتن در دفتر کارش در باشگاه و اعلام تعلیق او وارد فیلم می‌شویم. اینکه این افتتاحیه تا چه حد می‌تواند مخاطب را به فیلم گره بزند، باید گفت آن‌قدر این ورود بد و ناموزون است که مخاطب را برای ادامه‌ی آن به شک می‌اندازد. از سوی دیگر تا کنون به درک این موضوع نرسیده‌ام که چرا برای نشان دادن بزرگی کار کاراکتر اصلی باید دیگر کاراکترها احمق جلوه کنند. این عدم توازن بین کاراکتر اصلی و دیگر کاراکترها را می‌توان در این فیلم هم مشاهده کرد که به نهایت خود رسیده است. شخصیت‌پردازی هیچ‌کدام از این کاراکترها چیزی نیست که بخواهیم آن را برگرفته از کاراکترهای دنیای واقعی فرض کنیم.
برادران کینن در جدیدترین اثر خود آن‌قدر از سینمای مدنظرشان دور شده‌اند که حتی نمی‌توان تصور این را داشت که یک نما از فیلم کار آن‌ها بوده باشد. این فیلم خلوت و به‌دور از هیجانِ یک درامِ ورزشی‌ است. حتی مخاطب ممکن است اینگونه بیان کند که در این رخداد چه چیز بزرگی نهفته است که باعث شده این دو فیلم‌ساز مجاب به ساخت آن شوند؟! عدم توازن در روایت و فرم ضعیف تصویر این فیلم را در همان انتهای سقوط نگه داشته است. به‌نظر این دو برادر بایستی در نگرش خود به سینما کمی بازنگری کنند تا بلکه در آثار بعدی آن‌ها شاهد حداقل یک اثر متوسط باشیم. به‌نظر نمی‌رسد این دو برادر در مسیری که چنین آثاری نتیجه‌ی آن است گام بردارند. در هر حال این فیلم حتی یک درام ورزشی خانوادگی برای روزهای تعطیل هم نیست و مخاطب عادی سینما انتخاب‌های بسیار بهتری برای برگزیدن نسبت به آن دارد.