درد دیزنی طی این یک دهه چه بوده؟

آثار سینمای جریان اصلی هالیوود هر نقصی که داشته باشند، حداقل ثابت کرده‌اند که در برخی زیرژانرها اگر گروهی مناسب را انتخاب کنند بی‌رقیب هستند. دلهره-کمدی‌ها یکی از این موارد هستند که طی همین سال دو اثر خوش‌ساخت «بابت ارواح شیطانی متأسفم» و «خانه‌ی ما روح دارد» مخاطب را بسیار کیفور کردند. دیزنی یکی از آن کمپانی‌هایی‌ست که در این زمینه به‌راحتی می‌تواند خود را از منجلابی که طی این سال‌ها درون‌اش گرفتار شده رها کند. دیزنی در جدیدترین همکاری خود به‌سراغ کارگردانی جوان رفته با نام «جاستین سیمین» رفته است. سیمین را در کانال یک فیلم، یک زندگی با فیلم «موی بد» می‌شناسیم. اما او اولین کار خود را با نام «سفیدپوستان عزیز» در سال ۲۰۱۴ روی پرده برد و نشان داد فیلم‌سازی قابل اعتناست. حال آقای سیمین در جدیدترین اثر خود فیلم «عمارت تسخیرشده» را روی پرده برده که در سال ۲۰۰۳ نیز آقای «راب مینکاف» روایتی را با همین نام ساخته بود.

اگر اثر ۲۰۰۳ را دیده باشید شاید به‌راحتی ذهن خود را دچار قیاس کنید. سیمین در اثر خود سعی کرده ابتدا گروه بازیگری را درست انتخاب کند. همین انتخاب درست باعث شده مخاطب در جای‌جای اثر موقعیت‌های کمدی را بپذیرد و با آن‌ها قرابت داشته باشد. بازیگرانی چون «اوون ویلسون»، «لاکیث استنفیلد»، «تیفنی هدیش»، «دنی دوویتو» و مهم‌تر از همه بازیگر نوجوان، «چیس دیلن» در نقش‌های اصلی فیلم روایت را ساده و ملیح به خورد مخاطب می‌دهند. داستان فیلم از این قرار است که مادر و پسری از نیویورک به نیواورلینز نقل مکان می‌کنند و در عمارتی متروکه قصد دارند زندگی خود را ادامه دهند. اما این عمارت توسط یک روح خبیث تسخیر شده و جالبی ماجرا اینجاست که این روح دیگر ارواح سرگردان این عمارت را به بردگی خود درآورده است. گویی هر که وارد این عمارت می‌شود دیگر توانایی خروج از آن را ندارد. همین فاکتور باعث می‌شود دیگر کاراکترها نیز به این جمع اضافه شوند و در نتیجه رخدادهای فیلم درون این عمارت شکل بگیرند.

اگر دیزنی در سال یک اثر تولید کند و آن اثر هم در زمره‌ی چنین آثاری قرار بگیرد، دیگر نه نگران نزول مخاطب است و نه نیازی به سرک کشیدن به رخدادهای بی‌ربط و صرفاً باب میل یک اقلیت دارد. فیلم جدید آقای سیمین فقط‌و‌فقط در سینمای سرگرمی کاربرد دارد و همین باعث خوشحالی است که کارگردان جامعه‌ی هدف خود را می‌شناسد. چنین آثاری هستند که می‌توانند ذائقه‌ی مخاطب سینمای سرگرمی را بالا ببرند و او را نسبت به آثار هالیوودی مطالبه‌گر کنند. اما در هر حال هالیوود بیکار نمی‌نشیند. آثاری از این دست به‌راحتی ساخته می‌شوند، اما مزدبگیران هالیوودی در سایت‌ها و مجلات و روزنامه‌های مختلف دست‌به‌کار می‌شوند تا آن‌ها را در قیاس با آثاری که پول زیادی بابت تبلیغ‌اشان صرف شده در مکانی پائین‌تر قرار دهند. نتیجه‌ی این شبیخون پس از تولید این است که مخاطب بدون تماشای این آثار آن‌ها را آثاری ضعیف قلمداد می‌کند. اما مخاطب سینما باید بداند که ابتدا تماشای این آثار را تجربه کند و سپس دست به قضاوت و اتیکت‌گذاری روی آن‌ها بزند. فیلم «عمارت تسخیرشده» از آن دست آثاری است که یک جمع خانوادگی را به‌راحتی سرگرم می‌کند و به‌خوبی می‌خنداند.