تلاش برای هم‌رنگ جماعت شدن

«نور» دختر سیه‌چرده و قدکوتاه و چاقی‌ست که بعد از اینکه «فرید» به‌خاطر یک دختر دیگر او را ترک می‌کند، دچار بحران روحی شده و سعی می‌کند خود را تغییر دهد. فرید به نور می‌گوید او ظرافت‌های زنانه ندارد و درست است که نور خوش‌مشرب و خوش‌رفتار است و دوستان‌اش نیز همیشه سراغ او را می‌گیرند، اما او یک دوست می‌خواهد که بیشتر دختر باشد و رفتارهای دخترانه داشته باشد. این حرف فرید، نور را تحت تأثیر قرار می‌دهد. پس تلاش می‌کند خود را بیشتر شبیه دختران دیگر کند. او در یک باشگاه کار می‌کند. با اینکه علاقه‌ی چندانی به رقصیدن ندارد، اما در راستای تلاش‌اش، با «سیسی» مربی باشگاه دوست شده و از او می‌خواهد رقصیدن را به او نیز یاد دهد. او آرایش کردن و پوشیدن لباس‌های دخترانه را آغاز می‌کند، اما هنوز هم دوست دارد فوتبال بازی کند. نور دو دوست صمیمی هم دارد که همیشه همراه و با او هستند. یکی «الکس» جوانی زیباست که مادر یک پسر است و همواره تلاش می‌کند کسی از این موضوع خبردار نشود، چرا که می‌داند تصور همه بعد از شنیدن این خبر نسبت به او عوض خواهد شد. دیگری «استف» پسر جوانی‌ست که او هم هنوز در پی شناخت خود است و نمی‌داند دقیقا چه چیز و چه کسی را دوست دارد. فیلم بیشتر از نور حرف می‌زند و با پرداخت درست به او و قرار دادن‌اش در برابر اشخاص مختلف عکس‌العمل‌های‌اش را به بیننده نشان می‌دهد و همین امر بیننده را با نور همراه می‌کند.
از سویی دیگر فیلم الکس و استف را هم تا حدودی به ما می‌شناساند و همین شناخت تقریبی از آنها ما را در شناخت نور نیز کمک می‌کند. فیلم داستانی فرانسوی‌ست؛ اما از آن تصاویر تکراری و عشق‌های پاریسی معروف خبری نیست. دوربین حتی سعی نمی‌کند از این امر استفاده‌ای ببرد. تنها می‌خواهد از یک دختر صحبت کند که گرفتار فرهنگ تلقین زیبایی شده — اینکه باید چنین باشی و چنان تا تو را بپذیرند— ورای اینکه این جامعه متعلق به کدام شهر یا کشور است. فیلم یک کمدی تلخ را نیز در درون خود نهفته دارد. رفتارهای نور در بعضی سکانس‌ها حتی شاید خنده‌دار باشد؛ مانند زمانی که تلاش می‌کند رقص بیاموزد اما اغلب حس غم را به بیننده وارد می‌کند. علی‌رغم چهره‌ی نور که چهره‌ای طنزگونه است، حسِ درونی نور اغلب ناراحتی و نگرانی‌ست و بازیگر نقش نور «ملها بَدیا» به‌خوبی توانسته است این تضاد موجود در چهره و احساسات را به مخاطب نشان دهد و مخاطب در عین اینکه با او همدردی می‌کند، می‌تواند به رفتارهای‌اش هم بخندد، اما او را به سخره نگیرد. ««باستین آگتو» در نقش استف نیز بازی خوبی را ارائه داده است. در واقع بازیگران فیلم از نقاط قوت فیلم محسوب می‌شوند و از هوش کارگردان اثر حرف می‌زنند. کارگردان این اثر، کاتیا لوکویستس، که پیش از این سه فیلم دیگر را نیز کارگردانی کرده است، در ابتدا خود را در عرصه‌ی بازیگری شناسانده است و در فیلم‌های متعددی بازی کرده است و همین امر نشان از تجربه‌ی او در این عرصه دارد.