من می‌تونم

«جورجیا» دختر کوچکی است که با پدرش زندگی می‌کند. پدر که زمانی آتش‌نشان بوده با مرگ مادر این کار خطرناک را رها می‌کند و به کار خیاطی روی می‌آورد تا از دخترش مراقبت کند. به همین دلیل جورجیا با داستان‌های جذاب پدر بزرگ می‌شود و دل‌اش می‌خواهد او هم آتش‌نشان شود، اما در سال ۱۹۲۰ هنوز زنان اجازه‌ی آتش‌نشان شدن را ندارند و جورجیای کوچک ناامید سعی می‌کند این خواسته را فراموش کند. ده سال بعد اما جورجیا هنوز به دنبال رسیدن به خواسته‌اش دور از چشم پدر تلاش می‌کند.
در مرورهای بسیاری به خواست داستان‌های هالیوودی برای نشان دادن اثرگذاری زنان و دختران در جامعه اشاره کردیم. داستان‌هایی که همانطور که می‌توانند جذاب و اثرگذار باشند، می‌توانند در صورت اغراق‌های زیاد مخرب نیز باشند. در این میان و با این همه داستان با قهرمانی دخترانه کمتر پیش می‌آید که روایت همه‌چیز تمام باشد و بتواند آن شخصیت واقعی یک دختر را در اثرگذاری در جامعه‌اش به تصویر بکشد. حتی در انیمیشن‌هایی مانند «اینکانتو» و «رایا» دختران قهرمان داستان همواره از جادویی خاص بهره‌مند بودند و هرگز نتوانستند بدون جادو اثرگذار باشند. هنوز هالیوود نیاز دارد یک روایت خاص از دختری واقعی را به تصویر کشد که در کنار واقعی بودن، جذاب و دنبال‌کننده هم باشد. در این میان اما تلاش دو کشور فرانسه و کانادا در انیمیشن «شجاع‌دل» می‌تواند چراغ روشنی باشد برای بسیاری از استودیوهای هالیوودی و انیمیشن‌سازان آن.
انیمیشن «شجاع‌دل» روایت‌اش را از دختری آغاز می‌کند که در سال‌های ابتدایی دهه‌ی ۱۹۳۰ تلاش می‌کند برخلاف آنچه در جامعه عرف است نه Fireman که Firewoman و نه بهتر است بگوییم Firefighter باشد. او در ابتدا برای نشان دادن استعداد و توانایی‌اش خود را شبیه پسران می‌کند و بعد از اثبات خود چهره‌ی واقعی‌اش را نشان می‌دهد تا همه بدانند مهم نیست زن باشی یا مرد همه می‌توانند هر کاری که بخواهند را با تلاش و کوشش و تمرین انجام دهند. مسیر داستان این انیمیشن با یک اتفاق ماجراجویانه و جذاب به راحتی بیننده‌ی کودک‌اش را در برابر خود می‌نشاند. سپس کمی آرام می‌گیرد و شخصیت‌های خود را به مخاطب‌اش نشان می‌دهد و دوباره بعد از گذشتن از یک‌چهارم اول جذابیت و هیجان را وارد داستان‌اش می‌کند، چنان‌که بیننده‌اش خسته از داستان نمی‌شود.
انیمیشن «شجاع‌دل» داستانی کمدی با شخصیت‌هایی خلاق دارد که هر یک توانایی‌های خاص خودشان را دارند. از خود جورجیا گرفته که با حرکات‌ و رفتارش آن شور و هیجان دختری واقعی را به تصویر می‌کشد تا آن رهگذری که از جورجیا خوش‌اش نمی‌آید. شهرداری که برخلاف همه‌ی شهرداران است و آن دو پسری که قرار است در کشف دلیل آتش‌سوزی‌ها به پدر جورجیا کمک کنند. همگی هویت خاص خود را داشته و بدون سحر و جادو شخصیت‌هایی واقعی‌ هستند و می‌توانند باعث نزدیکی و درک بیننده با آنها شوند.
پایان این انیمیشن اما با نشان دادن عکس واقعی زنانی که برای اولین بار در کشورهای مختلف به عنوان آتش‌نشان مشغول به کار شده‌اند توانسته اثر داستان خود را بیشتر هم کند. باورش شاید سخت باشد، اما تا دهه‌های قبل از دهه‌ی ۱۹۷۰ در هیچ کشوری آتش‌نشان زن وجود نداشته است و بیشتر کشورها در دهه‌ی ۱۹۹۰ توانستند این اتفاق را بپذیرند. البته که هنوز هم در بسیاری از کشورها از جمله خود کشور ما زنان نمی‌توانند آتش‌نشان باشند و هنوز هم حرف‌های جنسیت‌زده در محافل شنیده می‌شود.