فیلم داستان دختر جوانیست -اِیپریل- که با یک اتفاق ساده در صبح روز بارانیای که قرار است به مسابقات انتخابی رقص برود، همه چیز برایش دگرگون میشود. او که برای دیر نرسیدن به این مسابقه باید هرچه سریعتر با اولین تاکسی خود را به مقصد برساند؛ در رقابتی تند و سریع از خانم مسنی که زودتر از او در باران ایستاده و اتفاقا چترش را هم باد با خود برده است، خود را، بدون در نظر گرفتن آن خانم مسن، داخل تاکسی او انداخته و به سرعت از آنجا میرود. و اولین سوال فیلم از همینجا شکل میگیرد.
زن مسنی که او بیمحابا کنارش گذاشته، در واقع همان داور بزرگ و معروف مسابقه است که ایپریل آن را نشناخته بوده و چرا نشناخته بوده است؟؟!!
داور وقتی ایپریل را میبیند، از او که جزو چند نفری بود که به مرحلهی اصلی رسیده بوده است میخواهد مسابقه و رقص را ترک کند، و دوباره طی اتفاقی ایپریل باعث میشود همان خانم مسن از سِن به پایین پرت شده و آسیب ببیند.
حال ایپریل با این شکست بزرگ خود و با دعوت پدر به خانهی خود در دوران کودکی و نوجوانی باز میگردد تا فکری برای آیندهاش کند.
داستان بسیار کلیشهای، تکراری، خستهکننده و حتی ملالآور است. دختری که به خانه باز میگردد؛ آنجا ابتدا از کمک به کودکانی که عاشق رقص هستند اجتناب میکند اما بعدا تصمیمش عوض میشود. دوست پسر گذشتهاش را که رها کرده و دوستش ندارد را، دوباره میبیند و دوباره عاشق هم میشوند. با کودکان آنجا و به عنوان مربی آنها، وارد مسابقهی رقصی شده و در نهایت آن مسابقه را هم میبرد و راهش برای رسیدن به اهدافش و دیدهشدنش در رقص باز میشود. تکرار و تکرار. شاید تنها مزیت فیلم، همان رقصهای کودکانی باشد که در فیلم مشاهده میکنیم، دیگر هیچ اتفاق خاص یا خلاقیتی خاص در فیلم رخ نمیدهد و در نهایت ما از گذاشتن وقتمان برای این فیلم افسوس میخوریم. کمااینکه بسیاری از فیلمهایی با موضوع رقص وجود دارند که اگرچه به همین کلیشهای هستند اما خلاقیتی در آنها موج میزند، حتی اگر این خلاقیت در ایجاد رقصهایی جدید باشد؛ به مانند سری فیلمهای «Step Up» که اگر چه همین کلیشهها را دارد اما رقصها چیزی به آن اضافه کردهاند که دیدنشان را حتی اگر پایانشان را حدس میزنیم، لذتبخش و نشاطآور میکند.
این فیلم از موسیقی و انتخاب بازیگر و حتی انتخاب رقصِ درست و شخصیتهای پرداخت شدهی درستی برخوردار نیست. حتی گریم و چهرهپردازی آنها هم بیننده را دچار اشتباه میکند: آیا فیلم تلاش دارد طنزآلود باشد؟ و اگر قرار است طنزآلود باشد پس چرا رگههای طنزی در آن دیده نمیشود؟ و اگر قرار است جدی باشد این همه اصرار برای این چهرهپردازی طنزگونه و اغراقآمیز برای چیست؟