«بن» عکاس است و با همسر و سه فرزندش زندگی میکند. زندگی به کام بن است تا اینکه یک شب بعد از اینکه همسرش از مهمانیای دوستانه به خانه باز میگردد، دیگر مانند گذشته نیست. رفتهرفته رابطهی میان بن و همسرش کم میشود تا اینکه بن هنگام بازگشت از سفری کاری متوجه میشود همسر و فرزنداناش دیگر در خانه نیستند.
در سال ۲۰۲۰ بود که فیلم «پدر» با بازی «آنتونی هاپکینز» توانست توجه مخاطبان بسیاری را به خود جلب کند و جوایز بسیاری را هم کسب نماید. در این فیلم یک پدر که دچار بیماری آلزایمر شده بود با به یاد آوردن خاطرات گذشته در میان زندگی امروزی خود دیگر یک زندگی عادی نداشت و گذشته و حالاش در هم تنیده شده بود. در همین سال یک فیلم دیگر نیز با همین نام از کشور صربستان ساخته شد که در آن پدری به دلیل مشکلات اقتصادی جامعه به ناحق فرزنداناش را از دست داده بود و خدمات اجتماعی آنها را از او گرفته بود و او در مسیر روایت داستان تلاش میکرد فرزندان خود را بازپس بگیرد. در هر دوی این فیلمها پدر به عنوان فردی که به دلایلی ناخواسته نمیتواند پدری قهرمان باشد نشان داده میشود. این دو فیلم همچنانکه استیصال و درماندگی پدر را تصویر میکند، تلاش بسیار زیاد او را برای دور شدن از این استیصال را هم به زیبایی به تصویر میکشد. روایتهایی که در آنها پیرنگ داستانی قوی و بازی بسیار خوب بازیگران باعث ارتباط نزدیک مخاطب با آن شده و میتواند مخاطب را با خود همراه کند.
فیلم «سرگشتگی پدر» نیز سعی دارد با ناخواسته نشان دادن شرایطی که بن در آن قرار گرفته تلاش او را برای سروسامان دادن زندگیاش به تصویر بکشد. این فیلم اما در همان ابتدا با پیرنگی آشفته و داستانی که در آن شخصیتها هیچکدام تعریف درستی نمیشوند مسیر خود را تا پایان اشتباه میرود و بیننده حتی توانایی دیدن آن را تا اواسطاش هم نخواهد داشت. در این فیلم نه شخصیت مادر و دلایل او برای دور شدن از خانوادهاش به خوبی شرح داده میشود و نه حتی احساسات شخصیت بن به درستی تصویر شده است. بازیگر نقش بن نیز آنقدر بد بازی میکند که حتی نمیتواند در یک سکانس احساس غم و ناراحتی یا شادی خود را به خوبی بروز دهد. این شخصیت به عنوان راوی داستان از ابتدا تا پایان فیلم تنها بر روی تصاویر حرف میزند و با کلمات میخواهد عدم انتقال احساسات در تصاویر را جبران کند.
برشهای نامناسب فیلم هم دلیل دیگری بر آشفتگی آن شده است. اتفاقات پشت سر هم رخ میدهند و این برشها باعث میشود تمامی آنها جداجدا دیده شوند. صداگذاری غیرحرفهای فیلم نیز دلیل دیگری بر عدم ارتباط مخاطب با آن است. این صداگذاری باعث شده است تصاویر تصنعی و مضحک دیده شوند. در واقع این فیلم اگرچه مدت زمانی نزدیک به دو ساعت دارد، اما حتی یک سکانس قابلقبول را هم در خود ندارد و بیشتر به کلیپهای اینستاگرامی میماند تا یک فیلم حرفهای.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.