پوستر فیلم مرا تا مقصد برسان

وقتی کارگردان ایراد اصلی باشد

مرا تا مقصد برسان
Drive Me to the End
محصول ۲۰۲۰
امتیاز ۰.۵
نویسنده سارا

«رایان» بعد از مدت‌ها می‌خواهد مادر بیمارش را برای رفتن به مراسم ترحیم خانوادگی ترک کند. او نگران است، اما مادر اطمینان می‌دهد که در این مدت اتفاقی برای‌اش رخ نخواهد داد. در این سفر جاده‌ای قرار است دختری جوان با نام «سانی» نیز او را همراهی کند. رایان نمی‌داند سانی دختری اوتیسمی است که ارتباط برقرار کردن با او کار هر کسی نیست.
جاده‌ها گاه در مسیرهای خود دلیلی برای فیلم‌های ترسناک‌ بوده‌اند و گاه فیلم‌های کمدی خاطره‌انگیزی را باعث شده‌اند. فیلم‌های درام را هم در جاده‌ها دیده‌ایم. درام‌هایی که گاه مسافران این جاده‌ها را برای یافتن هویت خود کمک کرده‌اند و گاه عشق‌های آینده‌شان را سر راه‌شان قرار داده‌اند. فیلم «مرا به مقصد برسان» سعی دارد هم نشان دهد چگونه یک سفر می‌تواند افراد را در یافتن هویت فردی کمک کند و هم اینکه می‌تواند باعث شود دو نفر که با هم در ظاهر متفاوت دیده ‌می‌شوند، عاشق هم شوند.
این فیلم با اوتیسمی نشان دادن یکی از شخصیت‌های خود تلاش هم کرده است به نوعی به این‌گونه افراد بپردازد. اما نه تنها نتوانسته توجهی خاص به این افراد کند، حتی نتوانسته مسیر داستان خود را هم به خوبی نشان دهد. او از بیماری اوتیسم تنها به عنوان یک بهانه برای رفتارهای سانی استفاده کرده و هرگز به عمق احساسات و چگونگی رفتار این شخصیت نپرداخته است. رایان هم هیچ تعریف درستی نشده است. او چگونه فردی است و قرار است چگونه رفتارهای‌اش به سانی کمک کند تا خود را بهتر بشناسد؟ رایان درواقع هیچ کار خاصی انجام نمی‌دهد. شخصیت‌ها همگی سطحی بوده و رابطه‌ی میان این دو نفر با اتفاقاتی مضحک به اصطلاح عمق پیدا می‌کند. خواندن چند آواز با هم یا صداقت سانی در کلام و رفتارش نمی‌تواند به خودی خود باعث ایجاد نزدیکی دو نفر به هم شود. حتی رابطه‌ی سانی با مادر و پدرش نیز مضحک است. چرا ناگهان پدر سانی او را از رایان دور می‌کند؟
فیلم «مرا به مقصد برسان» اگرچه در پیرنگ اصلی می‌تواند جذاب باشد، اما شخصیت‌پردازی بسیار ضعیف آن منجر به خراب شدن تمام فیلم می‌شود. حتی بازی مصنوعی بازیگران نیز ارتباط برقرار کردن با این فیلم را سخت‌تر هم کرده است. در حقیقت ایراد اصلی فیلم را باید به «ریچارد سامرز»، کارگردان و نویسنده‌ی این فیلم، که در نقش رایان نیز بازی می‌کند، گرفت. او فقط توانسته در بعضی سکانس‌ها بازی خوبی را از خود نشان دهد. او در نشان دادن حس ناراحتی و پشیمانی به شدت ضعیف است. در صورتی که سکانس‌هایی که در آنها شیطنت‌ وجود دارد را می‌تواند به خوبی بازی کند. بازیگر نقش سانی اما از او بهتر بازی کرده است. به همین دلایل است که این فیلم نمی‌تواند حتی خود را به سطح یک فیلم متوسط هم برساند.

گفت‌وگو

نظرت درباره‌ی این فیلم چیست؟