کارگردان تایلندی عاشق ترس است

در مرور تاریخ سینمای دلهره در کانال یوتوب و به‌خصوص بخش مربوط به سینمای تایلند و اندونزی به شکوفایی این ژانر در کشورهای اشاره‌شده پرداختیم. دلهره‌های تایلندی تمرکز اصلی خود را روی جغرافیا و سنت‌های فولکلور گذاشته‌اند و هم‌زمان سعی دارند با جریان‌های غالب روز در این ژانر همگام شوند. به‌طور مثال در دهه‌ی ۲۰۰۰ بخشی از دلهره‌های تایلندی حتی روی سینمای دیگر کشورها نیز تأثیرگذار بودند. اما باید این را پذیرفت که سینمای دلهره‌ی تایلند همچنان در مسیر آزمون‌و‌خطاست؛‌ هر چند طرفداران خاص خود را در میان مخاطبان این ژانر پیدا کرده است.

آقای «تاویوات واتا» در جدیدترین اثر خود سعی دارد به درون جنگل‌های بارانی تایلند برود. او از طریق یک افتتاحیه مخاطب را با دلهره‌ای خون‌آلود مواجه می‌کند؛ پدر و مادری در میان جنگل صدای فریاد دختر خود را از درون کلبه‌اشان می‌شنوند و با سرعت به در اتاق او می‌رسند؛ دری که قفل شده است. دختر با تشنجی یک‌باره دچار خونریزی از دهان و ورم می‌شود و جان خود را از دست می‌دهد. پس از این افتتاحیه وارد زندگی خانواده‌ای روستایی می‌شویم که متشکل از پدر و مادر و سه دختر نوجوان و سه پسر جوان است. این درست همان جایی است که کارگردان تایلندی از روایت زیبایی که می‌توانست شکل بگیرد فرار می‌کند. آنچه در تصاویر می‌بینیم پدری سنتی است که دختران را همچون بار اضافه‌ای در خانه مشاهده می‌کند و فقط پسران جوانی که در کارهای مزرعه به او کمک می‌کنند مورد توجه‌اش هستند. کارگردان فقط از طریق برخی رویارویی‌ها به این موضوع می‌پردازد و به‌سرعت از کنار آن می‌گذرد تا به شهوت ترس خود برسد. آقای وانتا در روایت خود فرصتی هر چند اندک را به شخصیت‌پردازی‌های زیبایی که می‌توانست انجام دهد اختصاص نمی‌دهد. در نتیجه او «یاد»، «یام» و «یی»‌ را محور اصلی روایت قرار می‌دهد و از طریق خیرگی آن‌ها به درختی کهنسال در نزدیکی خانه که زنی سیاه‌پوش زیر آن قرار دارد مخاطب را وارد فضای دلهره‌ی خود می‌کند. هر آنچه که پس از این شاهد هستیم تلاش کارگردان برای ترساندن است و نه قصه‌گویی. در این روایت عملاً شخصیت محوری وجود ندارد و از آن‌سو تقسیم مناسبی بین کاراکترها هم شکل نمی‌گیرد که بتوان نتیجه گرفت کارگردان به‌دنبال درگیر کردن همه‌ی اعضای این خانواده‌ی هشت‌نفره در این رخدادهاست. توضیحات ناقص، فضاسازی بدون هدف و در نهایت کاراکترهای دم‌بریده کل قصه را تشکیل می‌دهند. آنچه در فیلم جدید آقای وانتا خودنمایی می‌کند چهره‌پردازی‌های شرورهای داستان و جلوه‌های ویژه‌ی آن است که حداقل مخاطب را از تماشای اثر پشیمان نمی‌کند. باید دید آقای وانتا در قسمت دوم این فیلم که تا چند ماه دیگر منتشر می‌شود می‌تواند نقص‌های فیلم اول را برطرف و مخاطب را با دلهره‌ای که قصه دارد مواجه کند. این قصه پتانسیلی بیشتر از آن چیزی را که شاهد بودیم در خود دارد.