روایتی که افسانه نشد

«دنی»، یکی از اعضای شورای شهر، قرار است سوژه‌ی مستندسازانی باشد که می‌خواهند درباره‌ی پولشویی افراد رده‌ بالای حکومتی فیلم بسازند. دنی از ابتدا خود را بیش‌ازاندازه صمیمی نشان می‌دهد و دیری نمی‌گذرد که خواسته‌های مستندسازان را نادیده گرفته و آنها را مجبور می‌کند طبق خواسته‌ی او فیلم را بسازند. او در واقع نه یک عضو شورای شهر عادی که خلافکاری بزرگ است.
فیلم «دنی. افسانه. خدا» تحت تأثیر فیلم «انسان سگ را گاز می‌گیرد»، محصول ۱۹۹۲، یک فیلم کمدی سیاه بلژیکی، ساخته شده است. در این فیلم بلژیکی تعدادی فیلم‌ساز دنبال‌کننده‌ی قاتلی زنجیره‌ای هستند تا تمام قتل‌ها و کارهایی که انجام می‌دهد را بدون هیچ حرفی مستند کنند. فیلم‌سازان در ابتدا بدون هیچ احساسی تنها به عنوان ناظر از کارهای قاتل فیلم می‌گیرند، اما در نهایت آنها هم شریک جرم می‌شوند. فیلمی که از خشونت فزاینده و پوچی زندگی حرف می‌زند. فیلم «دنی. افسانه. خدا» نیز با همین رویکرد دنبال‌کننده‌ی دنی است تا فساد نهفته در لایه‌های حکومتی را به صورت آشکار نشان دهد.
دوربین این فیلم دوربین همان مستندسازان است و کاملاً تحت فرمان دنی هر آنچه که دنی می‌خواهد را نشان می‌دهد. دنی هم یک خودشیفته‌ی به تمام معنا است که قدرت این توهم را به او داده است که می‌تواند هر چیزی را کنترل کند. البته که او می‌تواند همه کس و همه‌ چیز را کنترل کند، اما این اتفاق تا کی ادامه خواهد داشت؟ او بدون ترس از تمام کارهای اشتباه و خلافکاری‌های‌اش فیلم می‌گیرد و خود را فردی تمام ناشدنی می‌داند. فیلم از جای خوبی آغاز می‌شود و سکانس آغازین‌اش به صورت معناداری شباهت به سکانس پایانی دارد و همین امر یکی از بهترین اتفاقات آن است.
فیلم «دنی. افسانه. خدا» منطق روایی خوبی دارد و می‌تواند داستان را در مسیری درست تا انتها پیش ببرد. در این میان اما روند کند این مسیر خسته‌کننده است. درواقع آنچه در داستان نشان داده می‌شود آن ابتذال، سرکشی و خشونتی نیست که بیننده‌ی این فیلم از آن توقع دارد. ما قرار است از زیرلایه‌های فساد یک گروه حکومتی آگاه شویم، ما باید از پول‌های کلانی که در سطوح بالا ردوبدل می‌شود و خلافکاری‌های بزرگ آگاه شویم، اما آنچه این فیلم روایت می‌کند فقط یک سری ابتذال‌ها و خشونت‌های فردی و شخصی است که هرگز وسعت پیدا نمی‌کنند و به سطح فسادهای بالا نمی‌رسند. دنی یا با فاحشه‌ها هم‌خوابه می‌شود یا در حال کشیدن مواد است یا تلاش می‌کند افراد عادی را اذیت کند، همین. فقط در یکی دو سکانس به صورت کاملاً غیرمستقیم به کارهای بزرگی که به نظر می‌رسد دنی و دیگر اعضای شورا و پلیس انجام می‌دهند اشاره‌ای کوتاه می‌شود. به همین دلیل این فیلم علی‌رغم پتانسیل بالای پیرنگ خود در سطح باقی می‌ماند و عمق پیدا نمی‌کند. این فیلم تنها دنی را فردی خشونت‌طلب و متوهم از قدرت نشان می‌دهد که عقده‌ی دیده شدن و مهم بودن دارد و هرگز حتی آن واژه‌ی پولشویی و فاش کردن آن را که خود فیلم در ابتدا ادعا دارد می‌خواهد انجام دهد را انجام نمی‌دهد.