جنایت کاریکاتوری

زمانی که در سال ۲۰۲۰ به مرور فیلم «آنتونی»، اثر آقای «تری مک‌دونا»، پرداختیم حتی در بدبینانه‌ترین حالت ممکن هم تصور نمی‌کردیم روزی با اثری از این کارگردان مواجه شویم که حتی نشانه‌ای کوچک از سینمای سرگرمی و متوسط را هم در خود نداشته باشد. آقای مک‌دونا در اثر جدید خود که در ژانر جنایی است با استفاده از ستاره‌های سینما به‌راحتی از مسیر سینما خارج می‌شود.

فیلم با افتتاحیه‌ای که نشان از ساختار کلی خود دارد آغاز می‌شود؛ دختر جوانی در اسکاتلند مورد حمله‌ی یک فرد ناشناس قرار می‌گیرد و به قتل می‌رسد. در اینکه فیلم از همان افتتاحیه هم حرفی برای گفتن ندارد و قرار نیست مخاطب ژانر جنایی را به خود جذب کند شکی نیست. اما در هر حال کارگردان پس از این افتتاحیه در اسکاتلند به ایالات متحده می‌رود و مخاطب را به‌صورت کاملاً مضحکی وارد زندگی یک کاراگاه دائم‌الخمر با نام «دن لاوسن»‌ می‌کند. به نحوه‌ی معرفی این کاراکتر به مخاطب که توجه می‌کنیم چیزی جز حسرت و افسوس ما را در بر نمی‌گیرد؛‌ بازی به‌شدت ضعیف ساموئل ال.جکسون و شخصیت‌پردازی به‌مراتب ضعیف‌تر کارگردان ملغمه‌ای از نماهای ضعیف را مقابل چشم ما قرار می‌دهد. آقای مک‌دونا از همین نماهای آغازین تا انتهایی‌ترین دقایق فیلم حتی برای یک بار وارد مسیری که بتوان آن را سینما نامید نمی‌شود.

آقای مک‌دونا در روایت خود قرار بوده مخاطب را در برابر جنون مردی عاشق قرار دهد که به‌سبب خیانت معشوقه‌اش به‌یک‌باره تبدیل به قاتلی سریالی می‌شود و در نهایت همه‌ی برنامه‌ها را در کنار رخدادهای غیرمترقبه به‌گونه‌ای طراحی می‌کند تا به مقصد اصلی خود برسد. روایت این کارگردان بریتانیایی وارد دنیای چندژانری نمی‌شود و در عوض میان ژانرها سرگردان است. در این فیلم گاه با فاکتورهای یکی از روایت‌های هیجان‌انگیز و اکشن میانه‌ی هالیوودی مواجه هستیم و گاه وارد دنیای زودیاک‌گونه‌ی فینچر می‌شویم. در این فیلم هیچ نقطه‌ی روشنی برای امیدواری به تماشای یک اثر ساختارمند وجود ندارد. آقای مک‌دونا گویی فقط شخصیت‌هایی را در ذهن داشته و بدون هیچ دکوپاژی آن‌ها را در میان رخدادهای مختلف قرار می‌دهد. همه‌ی کاراکترها در این فیلم بی‌هویت هستند و باعث نمی‌شوند مخاطب سینما برای لحظه‌ای احساس کند در برابر یک رازآلود جنایی قرار دارد. در کنار بازی بسیار ضعیف و مضحک ساموئل ال.جکسون شاهد بازی توریست‌گونه‌ی ونسان کسل هستیم که با یک دست کت‌و‌شلوار و یک مهمانی شام به‌یک‌باره تبدیل به کاراکتر مرکزی و گره‌گشای روایت می‌شود. شاید قبل از تماشای اثر، مخاطبی که با آثار درخشان دهه‌‌های گذشته‌ی این دو بازیگر خاطرات فراوانی دارد دل خود را برای تماشای یک اثر قدرتمند صابون می‌زند. اما باید گفت که این دو بازیگر حتی برای ثانیه‌هایی هم تلاش نکرده‌اند که علی‌رغم مبهم و مضحک بودن شخصیت‌پردازی کارگردان از هنر بازیگری خود استفاده کنند. هر دو بازیگر آمریکایی و فرانسوی در این اثر همچون مهمان‌هایی که خودشان هم نمی‌دانند برای چه به یک ضیافت دعوت شده‌اند مقابل دوربین رفته‌اند و در نهایت این افتضاح تصویری را در کارنامه‌ی پربار خود رقم زده‌اند. تری مک‌دونا در اثر جدید خود هیچ نشانی از کارگردان سه سال پیش که درامی انتزاعی و ساختارمند را روی پرده برده بود ندارد و صرفاً تبدیل به کارگردانی شده که در ساختار سینمای میانه اثری به‌مراتب ضعیف‌تر از جنایی‌های ۱۳ساله‌ی هالیوودی تصویر می‌کند.