مادر -سالی- از خواب بیدار شده و «جو»، دخترش، را صدا میزند. جوابی نمیشنود، پس به اتاقاش رفته، اما با پنجرهای باز مواجه میشود، بدون اینکه دخترش را در اتاق ببیند. در همان حال جو با موهای کوتاه و شمایلی پسرانه به همراه پدرش -تروی- در حال عبور از جنگل و تماشای زیباییهای آن هستند.
فیلم «گاوچرانها» درواقع داستان پسریست که در شمایلی دخترانه به دنیا آمده است. او که مدتها دچار ازخودگمشدگی بوده، بالاخره میتواند با سن کم و حتی با رفتارهای مادرش و افراد پیرامونیاش خود را پیدا کند، اما آیا دیگران هم حاضر هستند، او را آنچنان که هست، بپذیرند؟ آیا مادر و پدرش میتوانند، او را ورای جنسیت و جسم با روحاش قبول کنند؟
فیلم «پسر بامزه» محصول ۲۰۲۰، فیلمی با همین مضمون از کشوری به شدت سنتگرا بیرون آمده بود. در این فیلم آرچی تمام سعی خود را میکرد تا با مشکلات خانواده و حتی در محیطی وسیعتر با مشکلات جامعه مقابله کند تا بتواند خود گمشدهاش را بیابد، اما مشکلات جامعهی او آنقدر وسیع بود و آنقدر شرایط زندگیاش سخت بود و تفکرات سنتی و حتی نژادپرستانه در آن وجود داشت که عملاً شرایط او را کاملاً متفاوت با شرایط پسر یازدهسالهی فیلم «گاوچرانها» کرده بود. درواقع دنیای آرچی با دنیای جو کاملاً متفاوت است؛ یکی در این سوی کرهزمین و دیگری در آن سوی بسر میبرند، اما نکتهی جالب توجه مهم این فیلمها آن است که فرقی نمیکند، آدمی کجای زمین زندگی کند، چیزی که او را عذاب میدهد و چیزی که باعث میشود، هرکس نتواند خود واقعیاش باشد، همانا انسان است. قضاوتها و کوتهفکریهای بشر که نمیتواند و اجازه نمیدهد کسی در آزادی و سلامت زندگی کند.
جو نسبت به آرچی در ظاهر در جامعهای متمدنتر از لحاظ فرهنگی زندگی میکند، اما انگار هنوز هم مغز بشر توانایی تغییر افکار نژادپرستانهاش را ندارد. شاید در ظاهر این مادر جو است که به مخالفت با رفتارهای جو میپردازد، اما آیا این مادر این تفکرات را از چه جایی در ذهن قرار داده است؟ او نیز محصول جامعهی پیرامونی است. اما او هنوز هم مادر است و نیروی مادری در نهایت همیشه خوشحالی فرزندان خود را میخواهد. ازاینروست که نمیتوان مادر را سرزنش کرد. پدر اما همراه جو میشود. او میتواند فرزندش را آنچنانکه هست، ببیند. چرا؟ زیرا که خودش نیز از دیگران جداست. او با شخصیت دوقطبیای که دارد، میتواند، بهراحتی متفاوتبودن را درک کند. فیلم در روایت خود به زیبایی این تفاوتهای میان افراد خانواده را به تصویر کشیده است. هیچکدام از شخصیتها را سیاه یا سفید نشان نمیدهد و همه در عین داشتن خصوصیات خوب میتوانند، خصوصیات بد و تاریکیهایی را نیز داشته باشند. این فیلم توان قضاوتکردن را از ما و از بینندهاش میگیرد و ما میتوانیم بهراحتی یک خانواده را ببینیم که در حال عبور از مرحلهای سخت خواهد بود. «استیو زان» در نقش پدر خانواده یکی از افرادیست که توانسته با بازی خوب فیلم را برایمان زیباتر کند. دیگر بازیگران فیلم هم هر یک توانستهاند، سهم خود را در ایجاد این فضا به خوبی داشته باشند.
فیلم «گاوچرانها» با لانگشاتهای بهجا از طبیعت درحالی که این پسر و پدر را در درون آن جای داده است، به زیبایی میزان تنهایی بشر را در این پهناور زمین نشان میدهد و با کلوزآپهایاش به عمق احساسات این افراد رفته و ما را با آنها همراه میکند. مهم نیست که هستیم و کجای این دنیا زندگی میکنیم، همه حق داریم، خودمان باشیم.