برنت کریستی در حال رشد

برنت کریستی پس از تجربه‌های ناموفق در ژانر جنایی که شامل فیلم‌های «حکم» و «بلوریج» می‌شد، در سومین تلاش خود طی دو سال گذشته بسیاری از ایرادات دو فیلم قبلی را تبدیل به نقطه‌قوت اثر جدید کرده است. او برای این فیلم به‌سراغ روایتی دیگر از سری فیلم‌های «خط مرزی بخشی» رفته است که اولین فیلم آن در سال ۲۰۱۸ ساخته شد.
نام این فیلم به دو بخش کوچک شهری اشاره دارد که خط مرزی آن‌ها یک رستوران-بار است. همان‌طور که در فیلم اول مشخص بود، با روایت‌هایی روبه‌رو هستیم که باید در محدوده‌ی همین بخش‌های کوچک شهری رخ دهند. دو کلانتری هر دو بخش نقطه‌اتصال تمام این اتفاقات هستند و کلانتر «آلدن راکول» کاراکتر مرکزی فیلم محسوب می‌شود. برنت کریستی برخلاف دو فیلم قبلی خود، این‌بار به نتیجه رسیده که موسیقی آن‌چنان نباید در اثر سرگردان باشد و باید در خدمت روایت قرار بگیرد. به‌همین سبب، کریستی دستگاه پخش صفحه‌ی همان رستوران روی خط مرزی را هم به‌عنوان ترجیع‌بند روایت قرار داده است که سکانس‌ها با این صحنه به‌ یکدیگر وصل می‌شوند و هم موسیقی پخش‌شده از آن را تبدیل به افساری برای موسیقی اثر کرده است.
این فیلم یک اثر ویدیویی-سینمایی است و بدون شک باید آن را در همین ساختار مرور کرد. کار جدید کریستی یک سر و گردن از بسیاری از آثار جنایی امسال که اتفاقاً در سینمای جریان اصلی روی پرده رفتند بالاتر است. روایت او از یک جنایت ساده می‌گوید و در ادامه همچون پوست پیاز لایه‌لایه مخاطب را به هسته‌ی اصلی خود می‌رساند. کریستی در این اثر سعی کرده کلانتری رو به بازنشسته شدن را در برابر زنی قرار دهد که به‌تازگی به این سمت رسیده است. تقابل و در نهایت همکاری این دو با یکدیگر روایت فیلم را می‌سازد.
هم پرده‌ی اول و هم پرده‌ی دوم فیلم به‌گونه‌ای تصویر شده بودند که مخاطب بداند برنت کریستی برخلاف دو اثر قبلی، قصد دارد برای او قصه تعریف کند. او به‌شدت در حال اثبات خود است و به‌همین سبب فیلم از تازگی و طروات روایی بیشتری نسبته به دو اثر قبلی او برخوردار است. جنایتی ساده در شهری کوچک رخ می‌دهد و همه‌چیز در مقیاس همان شهر کوچک رخ می‌دهد. شاید تنها مشکل روایت کریستی در پرده‌ی اول و دوم خود میزانسن ضعیف قاب‌ها در لوکیشن‌های داخلی باشد.
اما کریستی در پرده‌ی سوم روایت خود گویا تاب‌و‌تحمل یک اثر ساده و تمیز را ندارد. پرده‌ی سوم روایت همچون برجی‌ست که روی پایه‌های ضعیف خود خراب می‌شود. کریستی بدون حتی کمی تأمل قصد دارد ماجرا را در ۸۵ دقیقه خاتمه دهد. اینکه او این اثر ویدیویی را حتی قابل قیاس با اثری در سینمای بدنه نمی‌دانسته، شاید یکی از عوامل دست‌کم گرفتن روایت به‌حساب می‌آمده است. در مجموع باید گفت که برنت کریستی در فیلم جدید خود نشان از ترقی دارد. اینکه یک کارگردان ضعف‌های قبلی خود را مرور کند و در اثر جدید از بیشتر آن‌ها جلوگیری کند، همان تعریف یک کارگردان سینمایی است.