نیشی کمزهر به واقعیتی تلخ
سینمای کرهی جنوبی آنقدر پویاست که در هر سال با انبوهی از کارگردانهای نوپا در ژانرهای محتلف مواجه هستیم و هر کدام بهسراغ مقولهای اجتماعی میروند. طی چند سال اخیر بارها با آثاری از سینمای کرهی جنوبی مواجه بودیم که به یک درونمایهی اجتماعی و شایع در این کشور میپرداختند؛ کلاهبرداریهای اینترنتی و تلفنی که شاخهی اصلی آنها در چین بود. «یونگ-جو پارک» در دومین اثر بلند سینمایی خود بهسراغ همین درونمایه رفته است و قرار است از طریق زنی تنها مخاطب را با یکی دیگر از پیامدهای این کلاهبرداریهای اینترنتی مواجه کند.
روایت بهسرعت و بدون هیچ مقدمهای وارد زندگی زنی با نام «دوک-هی» میشود که مادری مجرد است و بهتازگی خانهاش آتش گرفته است. او بههمراه دو فرزند خود شبها را در محل کار جدیدش سر میکند تا بتواند با وامی هر چند اندک سرپناه خود را بازسازی کند. داستان از همان ابتدا ضربآهنگ بالای خود را با تماسی تلفنی که ادعا میکند از یک بانک محلی است به مخاطب نشان میدهد. دوک هی پس از این تماس به سرعت به محل بانک میرود و بهدنبال شخصی میگردد که پشت تلفن ادعا میکرده از سوی این بانک تماس گرفته است. پس از مراجعهی او به پلیس متوجه میشویم که این زن مورد کلاهبرداری قرار گرفته است و داستان کمکم از این نقطه برای مخاطب عیان میشود.
کارگردان در این روایت به تقابلی یکسویه از سمت قربانی برای حل کردن ماجرا نمیرود و حتی برای لحظهای روایت را بهسمت آثار جنایی و رازآلود هم نمیبرد. او در سوی مقابل و در چین قربانیان دیگری را از میان جوانهای فریبخورده تصویر میکند و سعی دارد تا انتها همین موازات را پیش ببرد. داستان این کارگردان نوپا هم قرار است مخاطب را در برابر اثری کاملاً خشن تصویر کند و هم او را در دنیای کمدیهای شهروندان ساده غرق کند. این ترکیب در روایت او کامل نشده است و بههمین سبب است که در برخی از سکانسها با اثری مواجه هستیم که تکههایاش در دنیاهایی جدا سر میکنند. ضعف دیگر روایت ضربآهنگ آن است که در پردهی دوم بهوضوح شاهد این هستیم که کارگردان دیگر تسلطی روی آن ندارد و بهسرعت در حال در نوردیدن مسیر روایت است و مخاطب و کارگردان در پارهای موارد از آن عقب میافتند.
روایت این فیلم در چنان دنیای تکهتکهای سیر میکند که نه مناسب یک دورهمی آخرهفتهای در کنار خانواده است، چون مملو از سکانسهای بهشدت خشن است، و نه میتوان آن را در دنیای آثار جنایی با امضای سینمای کره بهحساب آورد. روایت کارگردان نوپای کرهای در برزخی بهسر میبرد که گاه مخاطب را در میانهی خود امیدوار میکند و گاه به همان نسب در نقطهای دیگر از خود جز کسالت نتیجهای به همراه ندارد. سینمای کرهی جنوبی طی دو دههی اخیر نشان داده که با سیاستگذاری تقریباً درست هر مخاطبی را با هر ذائقهای سیراب میکند، اما این اثر از آن دست آثاری است که هیچکدام از این نشانهها را در خود ندارد و کارگردان از ابتدا تا انتهای روایت نمیداند در حال گذر در کدام دنیای ذائقههای سینمایی است.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.