بسیاری از داستانهای عامیانه از جمله سیندرلا پس از ظهور هنر هفتم بار دیگر و اینبار روی پردهی سینما ظاهر شدند. این کاراکترهای داستانی از درون کتابها تبدیل به کاراکترهایی کارتونی یا واقعی روی پردهی سینما شدند. در این میان هالیوود، بهخصوص در دورهی کلاسیک خود، سعی کرد تا جایی که میتواند آرشیوی از موزیکالهای فولکلور را در فرم روایی خود ارائه دهد. ادبیات عامیانه از طریق همین موزیکالها در سینما ظاهر شد و تابهامروز این بدهبستان ادبیات و سینما همچنان ادامه دارد. حال در سال ۲۰۲۱ «کی کانن» سیندرلا را در فرمی موزیکال روی پرده برده است.
جدای از اینکه خانم کانون هیچ هنری در روایت سیندرلا از زاویهدید خود نداشته است، باید گفت که این فیلم از همان افتتاحیه فریاد میزند که نه طراحی لباس درستی دارد و نه حتی روایت اصیل سیندرلا را میتواند تصویری کند. اشتباه نکنید، با یک فیلم از آثار گروه ب مواجه نیستید. درست است، این یک اثر هالیوودی اما بهغایت زیر استانداردهای رایج در استودیوهای این غول سینمایی است.
اینکه کارگردان چرا فرم موزیکال را برای اثر خود انتخاب میکند به عوامل مختلفی بستگی دارد. گاهی مانند «بینوایان» سعی دارد عظمت اثر هوگو را در قالب اجراهای گروههای کر و همخوانیها ارائه دهد و بهنوعی با حفظ همان فضا فرمی جدید را در روایتی تکراری اجرا کند. اما کارگردان این اثر برای انتخاب فرم موزیکال دنبال چه هدفی بوده است؟ اینکه یک داستان فولکلور با دم دستیترین ترانههای پاپ تبدیل به یک اثر موزیکال شود احتمالاً برای خانم کی کانن جذابیت داشته است. این کارگردان در اثر خود حتی سعی نکرده ترانههای اجرایی را هم دکوپاژ کند و با هر اجرا فقط شاهد این هستیم که عدهای از هر طرف درون قاب میآیند، شلنگتخته میاندازند و خارج میشوند.
داستان سیندرلا مانند داستانهای مشابه خود همچون «شاهزاده و گدا» دو روی فقیر و غنی دارد. در این نوع روایتها ما فضایی صفر و صدی را شاهد هستیم که مخاطب را دچار نوعی تناقض میکند. دختر یا پسری از پایینترین سطح جامعه بهناگهان در شکوه و جلال پادشاهی حاضر میشود. خاصیت این روایتها همین است که به مخاطب کودک و نوجوان خود این تقابل را نشان دهد. اما در این فیلم ما چنین تناقضی را شاهد نیستیم. احساس میکنم برای قصر پادشاه یکی از قلعههای بیرون از لندن یا هر شهر دیگری را اجاره کردهاند و بازیگران هم هنگام رفتوآمد در آن بسیار مراقب هستند اتفاق غیرمنتظرهای رخ ندهد. طراحی لباس ضعیف و شاید افتضاح یکی از اصلیترین نقاط ضعف این فیلم است. گویی این لباسها از آرشیو استودیو قرض گرفته شدهاند و برای همان تعداد محدود سکانسها در اختیار بازیگران و هنروران قرار گرفتهاند. این اثر همهچیز بود الی یک فیلم آن هم در مورد یکی از قدیمیترین فولکلورهای تاریخ ادبیات عامیانه. باید این را پذیرفت که موزیکال یکی از فرمهای سخت است و اگر کارگردانی نداند چگونه آن را در سینما اجرا کند محصولاش چیزی شبیه فیلم جدید خانم کانن خواهد شد.