«دیمین» پسر نوجوانی است که در مدرسه به همراه دوست بسیار صمیمیاش «ارین» کارِ به هم رساندن عاشقان همکلاسی و هممدرسهایشان را در ازای مبلغی پول انجام میدهند. از سوی دیگر اما رابطهی مادر -لوری- و پدر -فیل- دیمین با یکدیگر خوب نیست و جروبحث و دعواهای همیشگی آنها باعث شده است دیمین از کارهای آنها خسته شود. درنتیجه با مشورت با ارین تلاش میکند تا به نوعی با دور کردن پدر و مادرش از هم، آنها را دوباره عاشق هم کند.
فیلمها و داستانهای نوجوانپسند اگر پرداختهای خوبی داشته باشند میتوانند به راحتی بزرگسالان را هم متوجه خود کنند. داستانهایی که در آنها شناخت نوجوانان میتواند به بزرگسالان نیز کمک کند تا روابط بهتری را با آنها داشته باشند. فیلم «جدا کردن آنها» اما با قرار دادن شخصیتهای بزرگسال خود و تلاش نوجوانان برای تغییر رفتار پدر و مادران خود میتواند گامی خوب برای روایت داستانی جدید را بردارد اما متاسفانه این اتفاق تنها در پلات کلی داستان مشاهده میشود و هرگز آن عمق لازم را برای بلوغ پیدا نمیکند.
فیلم «جدا کردن آنها» از همان ابتدا و با نشان دادن ارین و دیمین در مدرسه تکلیف خود را برای مخاطب خود روشن میکند. اتفاق سکانسهای ابتدایی و نشان دادن این دو که به یکی از همکلاسیهای خود کمک میکنند تا به دختری که عاشقاش است برسد آنقدر عجلهای و بدون پرداخت و طی چند دقیقه میگذرد که بیننده میتواند متوجه شود که قرار نیست با داستانی عمیق و جذاب روبهرو باشد. در ادامه سکانسهای روابط پدر و مادر دیمین نیز آنقدر سطحی است که باور کردن دلایل دوری این دو شخصیت از هم و آشفتگی خانوادهی آنها سخت است. فیلم بدون اینکه به پشینهی این خانواده و آن زمان که پدر و مادر دیمین با هم خوب بودهاند بپردازد بیننده را ناگاه در موقعیتهایی قرار میدهد که درک این موقعیتها برایاش سخت است و اولین سؤالی که ذهن مخاطب را درگیر میکند آن است که این دو نفر چگونه این همه سال با هم زندگی کردهاند؟ درحالی که برای کوچکترین اتفاق زندگیشان نیز مدام با هم به بحث میپردازند و رفتارهاشان تضاد اساسی با هم دارد. فیلم تنها در سکانسهای پایانی تلاش میکند به روابط خوب گذشتهی این خانواده هم نگاهی مختصر کند اما تعریف خاطرات لحظهای و نشان دادن مراسم ازدواج این دو نفر نمیتواند به درک روابط گذشتهی آنها و البته عمق بخشیدن به شخصیتهاشان کمک چندانی بکند.
فیلم «جدا کردن آنها» در ادامهی همان فیلمهای نوجوانپسندی ساخته شده است که قرار نیست حرف خاصی را در درون خود بزند و آنقدر قابلپیشبینی و ساده است که میتوان دیالوگهای شخصیتها را هم از قبل پیشبینی کرد. شخصیتهایی که هیچکدام عمق ندارند و تنها ایجاد شدهاند تا روایتی ساده که تکراری و خستهکننده است را بازگو کنند.