تکهای دیگر از زبالهدان دیسی
پرسشی تکراری که در هر بار تماشای آثار ابرقهرمانی به ذهن خطور میکند این است که دیسی و مارول تا کی قرار است این کورس حماقت را ادامه دهند؟ یکی از نکات امیدوارکننده در سال ۲۰۲۳ این بود که حتی بسیاری از مخاطبان نوجوان و کمسنوسال این آثار نیز به آنها پشت کردند و شاهد برخی شکستهای مفتضحانهی این یکبارمصرفهای گیشهای بودهایم. از عجایب روزگار این است که کارگردانی چون «جیمز وان» که در دلهرههایی چون «اره» نام خود را بر سر زبانها انداخت، از سال ۲۰۱۸ درگیر پروژهی آکوامن در دیسی شده است. هر چه به سر و ته این اثر مینگریم باز هم کوچکترین نقطهی مشترکی بین این خط روایی با دنیای آثار آقای وان پیدا نمیکنیم. آقای وایتیتی در مصاحبهای گفته بود که پیشنهاد ابرقهرمانیسازی را فقط برای پول قبول کردم و ورود به این دنیا در کارنامهی هنریام هیچ ارزشی ندارد. به احتمال فراوان آقای وان نیز در همین منجلاب مملو از اسکناس گیر افتاده و در سال جدید بخش دیگری از داستان آکوامن را روی پرده برده است.
اگر به دنبال خط روایی یا پیرنگ در این آثار هستید، باید گفت که جز ضربآهنگ بالا و سکانسهای از هم گسسته چیزی دست مخاطب را نمیگیرد. در این فیلم هم کمی جملهسازی با کلماتی چون آتلانتیس، گرمایش زمین، مشکلات محیط زیستی و در نهایت ماجراجویی صورت گرفته است. شاید نقطه قوت اثر آقای وان توسط عوامل تیتراژ در کمپانی برادران وارنر صورت گرفته که قبل از شروع فیلم با لوگوی این کمپانی بازی گرافیکی و تصویری زیبایی انجام میدهند. جدای از این فیلم آقای وان حتی روایتی منسجم هم ندارد و آنقدر ضربآهنگ بالایی دارد که مخاطب حس میکند با یک اثر در سینمای گروه ب مواجه است و کارگردان در یک سوله و مقابل پردههای سبز از بازیگران خود درخواست شلنگتختهانداختن کرده است.
یکی از مضحکترین مواردی که در این اثر شاهد هستیم نحوهی بازی گرفتن از نیکول کیدمن، امبر هرد و دالف لوندگرن است. این سه بازیگر با داشتن نزدیک به دو یا سه خط دیالوگ که در مجموع به ۱۰ جمله هم نمیرسد وظیفه داشتهاند تا مقابل پردهی سبز معلق شوند و با استفاده از میمیک صورت و چرخاندن دستها کار را برای اپراتورهای جلوههای ویژهی کامپیوتری راحتتر کنند. این افتضاح تصویری صرفاً با استفاده از چند بازیگر ستاره پوشانده نمیشود و همانطور که شاهد هستیم دیسی و مارول دچار روزمرگی سقوط شدهاند. آقای وان شاید در ابتدای پردهی دوم تمام تلاش خود را بهکار بسته تا با استفاده از زوج بازیگری موموآ و ویلسون کمی وارد دنیای آثار ماجراجویی شود. اما این ماجراجویی هم میلنگد و بهسبب بالا بودن بیسبب ضربآهنگ روایت همچون نسیمی زودگذر مخاطب را دوباره درون بازیهای بیسر و ته جلوههای ویژهی افراطی میکند. فیلم آکوامن نه ضعیف است و نه بد، بلکه تکهای بهجا مانده در زبالهدانی ابرقهرمانیهاست که جز هزینهی گزاف و تنزل سلیقهی مخاطب نوجوان سینما و تازهسینمابین نتیجهای ندارد.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.