حدود دو ماه پیش فیلمی کرهای با نام «هشتگ زنده» منتشر شد. فیلم در باب پخش شدن ویروسی کشنده بود که انسانها را به زامبی تبدیل می کرد. مرد جوانی در خانه از خواب بیدار میشود. پدر و مادر و خواهرش برای خرید به بیرون رفتهاند و با پیغامهای مادرش روی در یخچال مواجه میشود که برای خرید باید به بیرون برود. در همین حین صدای دادو فریاد از خیابان به گوش میرسد و به کنار پنجره میرود؛ مردم در حال تکهپاره کردن یکدیگر هستند. داستان فیلم در مورد یک ماه تنهایی او در خانهایست که قرار است هیچ صدایی از آن برنخیزد و او با خودش زندگی میکند؛ آن هم بدون دسترسی به وسایل الکترونیک. همانطور که در مرور آن فیلم گفتیم، آنقدر باعجله و بیرمق ساخته شده بود که فرصت نکرده بودند چهرهی بازیگران را گریم کنند و بعد از ۴۰ روز گرسنگی و تشنگی هیچ تغییری با روز اول خود نکرده بودند. این سطحیترین و دم دستترین اشکال فیلم بود، و در آن مرور اشکالات روایی و ساختاری را نیز بیان کردیم.
جان مارتین که به بدلکاری تا بازیگری شهره است، در فیلم جدیدی که کارگردانی آن را بر عهده دارد، لحظهبهلحظه از فیلم «هشتگ زنده»ی کرهای تقلید کرده است و چه نسخهی بدی از آن فیلم بد را ارائه داده است. شاید آن فیلم کرهای را بهسبب کیفیت بعضی از قابهایی که بسته بود و بعضی ترکیببندیها در برخی سکانسها میتوانستیم تحمل کنیم، اما نسخهی آمریکایی آن در ربودن صفت «پاکتی» گوی سبقت را ربوده است و این باعث آزار مخاطب میشود. فیلم حتی در کپیبرداری خود نیز دچار اشکال شده است و گویا در برخی موارد فراموش کرده کارگردان کرهای در بعضی صحنهها چگونه کار کرده است.
در استفاده از نسخهی اورجینال فیلمهای ژاپنی و کرهای، هالیوود سالهاست فعالیت دارد. بهطور مثال سری فیلمهای حلقه از ژاپن و داستان دو خواهر و پیرپسر از کرهی جنوبی. در پیرپسر، اسپایک لی کاملاً وفادار به نسخهی اصلی پارک چان-ووک سعی کرد نسخهی هالیوودی قابل احترامی را ارائه دهد. اما خب سطح و دنیایی که آن فیلمها در آن زیست میکنند را بههیچوجه نمیتوان با این دنیای بیمنطق و شلختهای که در آن کارگردان حتی سعی در رفع خطاهای خود در تدوین نمیکند، مقایسه کرد.
هم نسخهی کرهای و هم نسخهی آمریکایی فیلمهای قابل اعتنایی نیستند. هر دو فیلم در یک نکته مشترک بودند؛ ویران کردن سوژهای زیبا که میتوانست یکی از بهترین کارهای سال را به مخاطب عرضه کند. اما متأسفانه در طول سال بسیار ایدههای زیبایی را شاهد هستیم که با یک کادر اشتباه و تصمیم غلط تبدیل به یک فاجعهی تصویری میشوند.