مخاطبان سینمای اکشن هر سال بیصبرانه منتظر روی پرده رفتن آثار اکشن در سرتاسر جهان هستند. آقای «مورگان اس. دالیبر» در اولین و مهمترین اثر سینمایی خود اکشنی محض را بر اساس ساختار اکشنهای دههی ۱۹۹۰ روی پرده برده است.
مانند همیشه پای ثابت اکشن او «آلبان لنوئار» است. لنوئار در اکشنهای فرانسوی دیگر جای پای خود را محکم کرده است و بهنوعی باید گفت او انتخاب اول هر کارگردان فرانسوی است. دالیبر بهعنوان فیلمبردار پروژههایی همچون «گلولهی گمشده» با لنوئار همکاری داشته است و حال بهعنوان کارگردان در کنار او این اثر را روی پرده برده است.
افتتاحیهی خشن فیلم نشان از کاراکتری دارد که در کشیدن ماشه هیچ تعلیقی در ذهناش ایجاد نمیشود. این قاتل مزدور دولت فرانسه است که خارج از مرزها پروندههای سیاه دولتمردان فرانسه را پاک میکند. پس از ماجرای ترور خانوادهی یک فعال سودانی در پاریس، این قاتل به فرانسه فراخوانده میشود. او وظیفه دارد از طریق نام قدیم خود، «آدام فرانکو»، وارد خانوادهی خلافکاری با نام «ویکتور پاستوره» شود و از طریق آنها به این مرد سودانی برسد. آنچه در ادامه میبینیم همان کلیشههای رایج در آثار اکشن است؛ این مرد تکبعدی با دیدن یک کودک، زن یا رخدادی دچار نوعی سمپاتی میشود و پردهی دوم فیلم به اینگونه شکل میگیرد.
در مورد فیلم آقای دالیبر باید گفت پردهی دوم همان سکانسهایی را در خود دارد که مخاطب ژانر اکشن در پی آن است؛ قابهایی که هم درگیری دارند، هم هیجان و در نهایت نوعی ارتباط انسانی بین قهرمان داستان و افراد ضعیف. اما دالیبر بهشیوهی فرانسویها سعی دارد از نگاه چپ به سیاست نگاه کند. او در فیلم خود شورشیان مسلمان سودان را تبدیل به انسانهایی باورمند میکند که سعی دارند با صلح و دوستی بر مردم خود حکومت کنند. در سکانس اول هم شاهد هستیم که آدام نه برای مبارزه با داعش، بلکه برای ترور یک روزنامهنگار افشاگر فرانسوی وارد مقر داعش شده است. مشکل اینجاست که تغییر رویهی قاتلی مانند آدام در یک قاب رخ نمیدهد. پاشنهآشیل فیلم آقای دالیبر در همین چرخش آدام است. دالیبر در طول فیلم بهخوبی آدام را از دیگر کاراکترهای فرعی جدا کرده بود. او بهراحتی میتوانست با پررنگ کردن نقش مرد سودانی و ارتباط او با آدام این تغییر رویه را تصویر کند. اما کارگردان وارد این مسیر نمیشود و همهچیز را به همان سکانس مواجهه میسپارد و انتظار دارد مخاطب بهراحتی این موضوع را قبول کند.
این فیلم اکشنی سرگرمکننده است که مخاطب ژانر اکشن را بهراحتی به خود جذب میکند. اگر با تماشای این فیلم بهیاد آثار اکشن دههی ۱۹۹۰ میافتید، جای تعجب ندارد. دالیبر به سینمای لوک بسون و دیگر اکشنسازهای فرانسوی علاقهمند است، چرا که قهرمانسازی او در این اثر همان مسیر آثار این کارگردانها را طی میکند. دالیبر در این اثر نشان میدهد که قادر است در سینمای اکشن روایت خود را پیش ببرد و مخاطب را از همان افتتاحیه با اثر درگیر کند. او از تجربهی فیلمبرداری خود در آثار هیجانانگیز و اکشن بهخوبی بهره برده است و همهی این تجربهها را در اثر خود منعکس میکند. برشهای منظم در صحنههای اکشن، بازیگردانی خوب، دوربینی که در محیطی کوچک مخاطب را در برابر قابهای عریض قرار میدهد و چیزی از او پنهان نمیکند و در نهایت ضربآهنگی که باعث میشود مخاطب تا انتهای اثر پلک هم نزند از خصوصیات بارز این فیلم اکشن و مهیج هستند.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.